On Tuesday, 17 July 2012 15:14:13 UTC+1, Maciej Sobczak wrote:
> W dniu wtorek, 17 lipca 2012 15:22:08 UTC+2 użytkownik Andrzej Jarzabek napisał:
>
> > Na pewno warto wziąć przyjnajmniej jedno z
> > pytań, w którym kandydat się dobrze czuje, i rozwinąć w dyskusję.
>
> Dla mnie to jest wystarczająca strategia. Pytam kandydata o projekt,
> z którego jest najbardziej dumny - jawnie przy tym rozszerzam zakres,
[...]
> Właśnie dlatego pytam o projekt, z którego jest najbardziej dumny.
> Nie ma opcji, żeby nie miał nic do powiedzenia, chyba że pomylił spotkania,
> albo faktycznie nigdy niczego takiego nie zrobił, co w sumie i tak oznacza,
> że pomylił spotkania.

W sumie może tak być, że ten, z którego jest najbardziej dumny był też już dawno temu
i szczegółów (np. architektury) nie pamięta.

> Uwaga: tak, wiem, że ta metoda nie działa z ludźmi, którzy na każde pytanie
> o ich doświadczenia odpowiadają "NDA". Trudno.

Druga sprawa przy takim pytaniu jest taka, że nawet jeśli nie odpowiadają NDA, to
mogą być aspekty, o których wolą nie mówić na rozmowie, czy to właśnie z powodu NDA,
czy też choćby po prostu dlatego, że nie chcą zdradzać różnych szczegółów dotyczących
swojego poprzedniego/dotychczasowego pracodawcy, np. planów strategicznych, czy też
mówić rzeczy stawiające kolegów, szefów czy całą firmę w złym świetle i tak dalej.
Nie mówię, że nie da się w takiej sytuacji mówić o tych projektach, ale jeśli ktoś
nie mówi swobodnie, pilnuje się, to może wypadać mało, że tak powiem, entuzjastycznie
i np. gorzej od kogoś, kto albo nie ma takich oporów, albo nie ma takich okoliczności
w związku z danym projektem.

Nie mówię, że to złe pytanie, ale wydaje mi się, że czasem nie będzie to właśnie tym
pytaniem, które będzie najlepszym punktem wyjścia do swobodnej dyskusji.