Pan Piotr Wyderski napisał:

>> Pamięć rdzeniowa, to już nie byle co, mainframe nie stał byle
>> gdzie, a wszystko co z nim związane, często traktowane było
>> jako tajne przez poufne.
>
> Jasne, ale mainframe z kolei nie potrzebował wyświetlaczy NIXIE
> w liczbie słownie trzy, tylko każdy bit to był jeden rdzeń, a bitów
> bywały miliony. Pomimo małego rozmiaru musiano więc produkować
> rdzenie całymi workami, jak cement, i ja się właśnie zapytuję, gdzie
> te worki są. :-)

Nie takie znowu miliony, może najwyżej z jeden. Pojemności pamięci
nie były wtedy jeszcze liczone w megabajtach. A średnice rdzeni
poniżej milimetra. Coś mi się kołacze po głowie wielkość 0,38 mm,
ale nie wiem czy dobrze kojarzę. W każdym razie rdzenie na duży
komputer, to może jakieś poł litra. Worek po cemencie, by starczył
na ho ho ho (a może i jeszcze więcej).

>>> A szkoda, bo chętnie bym przyjął z kilogram. :-)
>> Ale kilogram czego?
>
> Gołych rdzeni, zwłaszcza tych transfluksorowych, tj. toroidów
> z dodatkową dziurką albo kilkoma. W katalogach produkowanych
> obecnie rdzeni nie widzę niczego podobnego, a z dostępnością
> nawet zwykłych toroidów z np. 3R1 też jest kiepsko -- najmniejsze
> możliwe do kupienia są o średnicy 9mm, a mnie głównie te miniaturki
> interesują.

Miniaturyzacja miniaturyzacją, ale nikt chyba nie chce nawijać
transformatora na milimetrowym rdzeniu.

>> po co komu?
> Mi, do zabawy. :-)

To by jeszcze trzeba było znaleźć jakieś dziewczę chętne do przewlekania.

Jarek

--
U prząśniczki siedzą
Jak anioł dzieweczki
Przędą sobie przędą
Jedwabne niteczki