W dniu 2016-02-09 o 13:30, Jarosław Sokołowski pisze:
> Pan Piotr Wyderski napisał:
>
>>> Pamięć rdzeniowa, to już nie byle co, mainframe nie stał byle
>>> gdzie, a wszystko co z nim związane, często traktowane było
>>> jako tajne przez poufne.
>>
>> Jasne, ale mainframe z kolei nie potrzebował wyświetlaczy NIXIE
>> w liczbie słownie trzy, tylko każdy bit to był jeden rdzeń, a bitów
>> bywały miliony. Pomimo małego rozmiaru musiano więc produkować
>> rdzenie całymi workami, jak cement, i ja się właśnie zapytuję, gdzie
>> te worki są. :-)
>
> Nie takie znowu miliony, może najwyżej z jeden. Pojemności pamięci
> nie były wtedy jeszcze liczone w megabajtach. A średnice rdzeni
> poniżej milimetra. Coś mi się kołacze po głowie wielkość 0,38 mm,
> ale nie wiem czy dobrze kojarzę. W każdym razie rdzenie na duży
> komputer, to może jakieś poł litra. Worek po cemencie, by starczył
> na ho ho ho (a może i jeszcze więcej).

Wg informacji przekazanych nam podczas oprowadzania po ośrodku
obliczeniowym PG "nasz" R32 miał 128kB, ale czy to było 128kx8, czy x32,
to ja tego nie wiem (wtedy jeszcze nie do końca było wiadomo jak
traktować bajt). W każdym razie był to rok 1985 i był już po wymianie na
2MB pamięci półprzewodnikowej (tu też nie wiem czy x8 czy x32)
zajmującej niewielką część szaf przeznaczonych na ferrytową.
Ale według wiki, mógł mieć nawet 1MB ferrytowej.
Odra to miała chyba 64k, nie pamiętam dobrze.

Pozdrawiam

DD