Pan Michoo napisał:

>> Nasz gadolin poszybuje w górę ruchem przyspieszonym, aż w końcu wyrżnie
>> w magnes. Gdyby ktoś niepokoił się, że od tego wyrżnięcia stanie się
>> coś złego magnesowi, możemy przed nim zamontować odpowiedni zderzak.
>> A jak wyrżnie, to jego energia kinetyczna zamieni się w ciepło (sporo
>> jej będzie, bo magnes wiegachny, więc i prędkość nielicha). Jak gadolin
>> osiągnie skutkiem wyrżnięcia temperaturę Curie, to się odklei i spadnie.
> Myślę, że nie osiągnie, bo ilość energii na to potrzebnej będzie większa
> niż ilość energii otrzymanej ze zderzenia.

A to myślenie jakie konkretnie ma podstawy? Na wielgachność magnesu fizyka
ograniczeń nie ma, na potrzebną energię też nie -- temperatura otoczenia,
a więc i gadolinu, może różnić się od temperatury Curie o dowolnie mały
epsilon.

> Pomijasz też energię potrzebną do utworzenia magnesu.

Mam do tego prawo -- bo skoro moc będzie oddawana przy każdym zderzeniu,
a te będą trwać do końca świata i jeden dzień dłużej, to (skończoną)
energię jaką Chińczyk włożył w wytworzenie magnesu mogę pominąć.

--
Jarek