Pan Sebastian Biały napisał:

>> Bywają to bardzo inteligentni ludzie, którym po prostu życie żle się
>> ułożyło.
>
> Zakładasz że myślę iż jest obciachem być kopczem rowów? Znam kilku.
> Nie, nie interesują ich kwarki. Owszem, jakieś informacje techniczne
> tak, ale kwarki? Do tego trzeba aparat matematyczny i słownictwo
> fizyczne.

Nie wszyscy mogą być mądrzy, panie oberlejtnant -- rzekł Szwejk tonem
głębokiego przekonania. -- Głupi muszą stanowić wyjątek, bo gdyby
wszyscy ludzie byli mądrzy, to na świecie byłoby tyle rozumu, że co
drugi człowiek zgłupiałby z tego. Gdyby na przykład wszyscy znali prawa
natury, to posłusznie melduję, panie oberlejtnant, każdy mógłby sobie
obliczyć odległości między ciałami niebieskimi i molestowałby swoje
otoczenie, jak to czynił niejaki Czapek, który przesiadując "Pod
Kielichem", w nocy wychodził zawsze z szynku na dwór, rozglądał się po
gwiaździstym niebie, a gdy potem wracał na salę, to chodził od jednego
do drugiego i mówił: "Dzisiaj bardzo ładnie błyszczy Jowisz, ale ty,
drabie, nawet nie wiesz, co masz nad głową. To są takie odległości,
że gdyby cię, gałganie, wystrzelili z armaty, tobyś z szybkością kuli
armatniej leciał w tamte strony wiele milionów lat." Bywał przy tym
taki ordynarny, że potem zwykle sam wylatywał z gospody z szybkością
zwykłego tramwaju elektrycznego, posłusznie melduję, panie
oberlejtnant, mniej więcej dziesięć kilometrów na godzinę...
Albo weźmy na przykład, panie oberlejtnant, mrówki...

Tego aparata matematycznego, to ja nawet mam. Na tyle mało używany, że
pewnie jeszcze się nada. Ale nie odczuwam wielkiej potrzeby dobierania
się nim do kwarków. Aż tak mnie nie fascynują. Gdybyśmy do każdej nauki
chcieli podchodzić z aż taką powagą, to faktycznie co drugi by zgłupiał
od nadmiaru rozumu. A ja mam takiego pecha, że by z pewnością na mnie
trafiło. Więc na co mi to? Znam wielu prostych ludzi. I wiem, że i o
kwarkach słuchać będą. Z zaciekawieniem i pożytkiem dla nich wielkim.
Żeby tylko nie robić tego tak, jak czynił niejaki Czapek. Albo jak
telewizja.

Jarek

--
Znalazła raz pewna pani aparat do bani.
Sentymentem, wzruszona wzięła go w ramiona.
I czule do niego rzekła: ty jesteś rodem z piekła.
A ja jestem rodem z nieba, nic więcej nie potrzeba.