Pan Mirek napisał:

>> Z tym że ja bardzo dobrze jeszcze pamiętam czas przed wprowadzeniem
>> koloru. To nie tak było, że czarnobiały odbiornik miał po prostu
>> lepszy obraz. Jak włączano transmisję w kolorze, to to jakość
>> radykalnie się pogarszała, widać było tę cholerną drżącą kaszę
>> zamiast łagodnych linii obrazu.
>
> No widzisz a mój Ojciec twierdził, że widzi (na czarno-białym) co jest
> nadawane w kolorze bo jest _lepszy_ obraz - ale to mogło być w czasach,
> kiedy kolor był włączony na stałe, a programy były pół na pół. Ja nie
> bardzo pamiętam jak to było, bo mówię tu o okresie, kiedy jako dziecko
> zaprowadzono mnie do sąsiadów na jakąś pierwszą dobranockę w kolorze.

Na pewno nie odwrotnie? Pytam o zdanie szanownego Ojca na temat tego,
co lepsze. Samo odróżnienie, kiedy nadaja w kolorze, nie było przejawem
jakiegoś audio- czy raczej wideofilstwa. Każdy to widział. Czarnobiały
obraz składał się z równiuteńkich poziomych linii. W ciemniejszych
partiach obrazu linie zdawały się być bardzo cieniutkie, w jaśniejszych
rozszerzały się. Ale w dobrym i dobrze wyregulowanym odbiorniku nigdy
nie zlewały się w jedną plamę. Zawsze pozostawały te delikatnie prążki.
Jako dziecko lubiłem przyglądać się z bliska obrazowi telewizyjnemu.
Wtedy ma się jeszcze doskonałą adaptacje soczewki, widac ostro z kilku
centymetrów. W ogóle wtedy lubiłem *tamtą* telewizję.

Nigdy nie było tak, że cały czas nadawano z modulacją koloru, a znaczące
partie szły jeszcze jako czarnobiałe. Zaczęło się od pojedynczych programów
w kolorze, póżniej ich udział rósł, ale gdy doszło do "pół na pół" (przed
południem leciały czarnobiałe), to jeszcze system nadawania przełączano.
Może ktoś uznał tą kaszkę z podnośniej koloru za przejaw nowoczesności?
Inaczej tego nie potrafię wytłumaczyć. W każdym razie dość powszechne
było to narzekanie na pogorszenie odbioru u ludu, na którym skorzystali
tylko nieliczni wybrańcy z kolorowymi telewizorami.

--
Jarek