Pan Dariusz Dorochowicz napisał:

>> Z naciskiem na "co tam było", bo na pewno nie był to "sok malinowy".
>> Najwyżej syrop, robiony na gorąco i na słodko z wykorzystaniem osmozy.
>> I w kręgach zbliżonych do moich babć nazywano to własnie syropem.
>> Przepisy UE podzielają babcine poglądy -- w ich myśl "sokiem" można
>> nazywać tylko coś wyciśniętego ze świeżych owoców, bez dodatku wody.
>> Taki sok malinowy istnieje, ale ani się nie nadaje do niczego, ani
>> nie jest trwały. Taka tam różowa woda. Babciny syrop też by się słabo
>> dziś sprzedawał -- był mętny, a nade wszystko kolor miał blady i wciąż
>> jeszcze blednący z czasem. Nikt czegoś takiego dzisiaj nie kupi.
>
> Co do soku to się zgodzę, ale syrop? Jakoś nie przypominam sobie ani
> tego, żeby był mętny, ani żeby był blady. Fakt, nie był robiony przez
> babcię tylko mamę, ale po roku wciąż miał piękny kolor. Może kwestia
> użytej technologii...

W żadnym wypadku nie ma koloru takiego, jak syropy przemysłowe. Mam
wrażenie, że ludzie w ogóle zapomnieli, co oznacza "kolor malinowy"
i oczekują wielkiej intensywności doznań wzrokowych. Więc blade dość
są te syropy robione w technologii domowej. Ponieważ zawsze uważałem,
że że w robieniu przetworów domowych najbardziej chodzi o robienie
przetworów domowych, a nie o ich późniejsze użycie, to u nas te słoje
i flaszki przeważnie popadały w piwniczne zapomnienie. Odnalezione po
latach maliny zwasze wypadają blado. Innym zdarza się, że czas przydaje
więcej szlachetności. Także z mętnościa sprawy tak się mają, że gdy
ktoś chce wydobyć w syropie jak najwięcej malinowego jestestwa, to ona
być musi. Złego nic w tym nie ma. Chyba że ktoś zna tajemne technologie,
które i walowy zachowają, i klarowność syropom nadadzą -- tedy chylę
czoła.

> Jakiś czas temu kupiłem na stoisku ze "zdrową żywnością" jakiś taki
> syrop, co skład miał bardzo przyzwoity (chyba nawet bez aronii)

Co słego jest w aronii? Kupowaliśmy kiedyś aroniowe w specjalistycznym
aroniowym gospodarstwie. Bardzo dobre i na pewno nie tanie. Aronia, to
bardzo zacna roślina.

> - zdaje się że był tam po prostu syrop malinowy. Teraz już nie
> pamiętam, stwierdziłem że trzeba spróbować. Tanie to nie było,
> smak może nie taki dokładnie, jak ten "robiony", ale zdecydowanie
> różnił się od tego z aromatem. Czuć było maliny. I w zapachu,
> i w smaku.

Ani chybi był to aromat identyczny z naturalnym.

Jarek

PS
pl.rec.kuchnia to zacna grupa. Identyfikatora swojego też oczywiście
ma, ale rozpoznać i omijać go łatwo.

--
Niech żyje nam towarzysz Stalin, co usta słodsze ma od malin.