sundayman pisze:
> W dniu 12.09.2016 o 23:15, Zenek Kapelinder pisze:
>> Kazdy mogl byc wtedy rzemieslnikiem i nic nie tlumaczy tych co nie
>> chcieli nimi byc.
>
> Chyba w rzeczywistości równoległej.
> Ja akurat rzemieślnikiem nie byłem. Ale rodzice mojego najlepszego
> przyjaciela owszem. I chyba coś cię ominęło, skoro nie pamiętasz, że
> żeby być rzemieślnikiem, to trzeba było należeć do odpowiednich
> organizacji czyli cechu chociażby. Może mi powiesz, że tam można sobie
> było się zapisać "ot tak", jak dziś założyć firmę ? Żeby wtedy móc sobie
> rzemieślniczo dłubać, to trzeba było mieć plecy. Wiedzieć co, z kim i za
> ile. I mieć coś w zanadrzu, bo wszystko kosztowało.
>
> A ja miałem tatusia robola i matkę niepracującą. Nawet gadać nie miałem
> z kim o tym. Dlatego założyłem interes w 1990 roku. Kiedy to było
> możliwe "normalnie".
>
> Jednym słowem - pierdzielisz jak potłuczony. I nie chce mi się już
> więcej komentować tych pięknych wspomnień PRL.

Nie pierdzieli. Po slunsku godojonc - dupcy bez sensu jak ciul spod
kredensu. Moja matka była pod koniec komuny jedną z ważniejszych
pracownic działu kadr największej w Warszawie hurtowni spożywczej. Na
koniec - szefową działu kadr. Jak coś było do jedzenia potrzebne -
mamusi przynosili, do sklepów zamiast towarów jechała gotówka. Okoliczne
sklepowe w pas się kłaniały - bo jak mama chciała kilo towaru, to
załatwiała żeby sklep dostał pięćdziesiąt kilo - kilo dla nas,
trzydzieści dla personelu sklepu i rodzin personelu, dziewiętnaście dla
plebsu... Jak pączek w maśle... I czy uważam tę sytuację za właściwą?
Ano nie - zwłaszcza że wówczas praktycznie co tydzień rozbijałem się
gdzieś po Polsce - i tam koneksje mamusi nie sięgały. Czyli albo
musiałem całe żarcie (na dwa tygodnie w górach na ten przykład) na
własnym grzbiecie taszczyć, albo na chlebusiu z margaryną i makaronie z
dżemem przeżyć. Ciut to moją wolność jednak ograniczało. Padła komuna -
i zaczęła się nowa era zwiedzania świata - z portfelem. Biorę kasę, dwie
zmiany bielizny (jak się zacznie kończyć zapas to albo gdzieś upiorę
albo nowe kupię) i jadę. Jeść - zapłacę i zjem. Spać - zapłacę i śpię.

Zenuś widać gruntownie przesiąknął komunistyczną mentalnością poddanego.
Ja jakoś, mimo długiego życia w tym popapranym systemie - chyba mniej,
nigdy uroki wspólnej michy z wyznaczonymi odgórnie wspólnikami mnie nie
bawiły - do wspólnej michy i innych wspólnych rzeczy wolę sobie
wspólników sam dobrać.

--
Darek
>
>
>