Andrzej Lawa wrote:

> W dniu 16.03.2011 15:56, Massai pisze:
>
> > > Zyjesz w idealnym swiecie?
> >
> > Nie, tylko sugerowałbym ostrożne podejście do policyjnego "winny
> > wypadku".
> >
> > Policji wystarczy że "zajechał drogę" i winny. Udowodnienie po
> > fakcie
>
> I słusznie. Wymuszenie jest sprawą formalnie oczywistą.
>

Opisywałem już kiedyś ten przypadek winnego rajdowca na którym
wymuszono, ale w skrócie:

Droga główna, wzniesienie, potem droga w dół idzie, i jakieś 200 metrów
od szczytu wzniesienia dochodzi boczna droga.
Na głównej ograniczenie do 50, bo miejscowość.
Z bocznej drogi wytacza się polonez. Kierowca poloneza po patrzył w w
jedną, w drugą, i pusto. Włącza się do ruchu, zza szczytu wzniesienia
wyskakuje impreza, leci ponad 150 km/h. Z kierownicą rajdowiec (znaczy
dosłownie, jakiś kierowca rajdowy).

I jebudu. Jadąc 150 km/h, rajdowiec odcinek od szczytu wzniesienia
pokonał w kilka sekund, nawet hamując.

Sąd po analizie uznał że kierowca poldka nie miał szans wcześniej
zobaczyć imprezy, a odległość od szczytu wzniesienia nie uzasadniała
stosowania przepisów o "braku widoczności" i konieczności zapewnienia
sobie pomocy osoby drugiej, i mimo że niby "wymusił" - winny jest
kierowca imprezy.

Między innymi po to są właśnie przepisy o ograniczeniu prędkości, żeby
w miejscach o gęstej sieci dróg dało się bezpiecznie włączyć do ruchu.

A motocykl jadący 250 km/h pokonuje pół kilometra w 7 sekund.
Wystarczająco mało żeby "zajechać drogę".
Konia z rzędem temu kto znajdzie w Warszawie miejsce o rzeczywistej
widoczności pół kilometra.

Jeśli ta predkość tego na którym się wymusza miałaby nie miec
znaczenia, to znaczy że każdy właczający się z podporządkowanej liczy
na łut szczęścia. I de facto łamie przepisy, bo powinien się upewnić
czy ma wystarczającą widoczność, a jeśli nie, to powienien sobie
zapewnić pomoc osoby drugiej, czyli wozić w samochodzie krótkofalówki,
i przy każdym skręcie wysyłać pasażera na najbliższy zakręt. Absurd.

--
Pozdro
Massai