Pan J.F. napisał:

>> Miałem kiedyś maleńką szpulkę drutu wolframowego, może ze 3 cm
>> średnicy i tyleż wysokości. Było na niej 20 kilometrów. Drucik
>> tak cienki, że go prawie widać nie było. O złamaniu nie było mowy.
>
> Przy grubym z kolei nie widac, aby drgal od wstrzasow :-)

Ze szklanką też nie widać, że zamierza pęknąć. A pęka, czasem od
wstrząsów.

>> W żarówkach małej mocy o długim włóknie widać czasem jak się
>> ono majta i nie zamierza złamać.
>
> A z tym roznie bywa - halogenki G9, 28W 230V, to trzeba ostroznie
> nosic ..

W ogóle halogeny niewielkiej mocy na duże napięcie nie są dobrym
pomysłem. Drut za gruby by się majtać, za cienki by miał zapas
do rekrystalizacji.

> P.S. Jak sie taki wolframowy drucik robi ? Wytopic nie wytopia,
> walcowanie, przeciaganie.

Jakoś z proszku. Dość przebiegła technologia, szczegółów nie pamiętam.

>> Rekrystalizacja "w masie" przynosi skutki odwrotne. Łatwo się o tym
>> przekonać wyżarzając w płomieniu gruby drut lub blachę miedzianą.
>> Miedź staje się bardzo miekka, podatna na zginanie. Ale zgiąć można
>> tylko raz, po tej operacji wraca jej twardość.
>
> Hm, drucik miedziany 0.3-1.5mm to mozna pare razy zginac.

Z tym że w zależności od krystalizacji do zgięcia potrzba różnej siły.
Naprawdę warto zrobić opisany eksperyment. Po wyżażeniu można ochłodzić
od razu w zimnej wodzie.

>> Wyżarzanie porządkuje strukturę monokrystaliczną, a przy plastycznej
>> obróbce wracaja dyslokacje, które usztywniają materiał jak miniaturowa
>> kratownica.
>
> A my w zarowce mamy wyzarzanie bez obrobki plastycznej ...

Ale miedź to nie wolfram. A także nie stal -- ta rozgrzana do czewoności
i wrzucona do wody hartuje się, utwardza. Zgoła inacze niż miedź.
Metalurgia to skomplikowana sprawa.

--
Jarek