> W każdym systemie, żeby mieć ostateczny wynik trzeba poczekać, aż
> _wszyscy_ skończą. Niezależnie od ich prędkości.
Zgadza się.
Jednak w systemie synchronicznym nigdy nie wiadomo, czy prędkość jest tą
najszybszą z możliwych.
vide: tzw. "podkręcanie zegara procesorów".
Asynchronizm, wydaje mi się, że na dzień dobry ma ustawioną maksymalną
prędkość działania.
Nie wiem czy taka zaleta jest wykorzystywana w K-202, ale chciałbym to
wiedzieć.

Asynchronizm kojarzy mi się z realizacją sprzętową urządzenia, a synchronizm
z realizacją programową.

Kiedyś miałem komputer 486DX4 100MHz.
Działał mi świetnie, choć trochę wolno.
Potem sprzedałem go.
Po paru dniach nowy właściciel dziwił się, że mogłem pracować na tak wolnym
sprzęcie, bo gdzieś
w BIOSIE miałem podobno zaniżony mnożnik. Zmienił i komputer mu zasuwał jak
oszalały :-)

Właśnie to mi się podoba w asynchroniźmie:
Urządzenie działa z maksymalną możliwą prędkością.
Szybkość jego pracy zależy tylko od rozwiązania.
W synchronicznych - dodatkowo od prędkości zegara całego systemu.

Można zauważyć pewne ucieczki od synchronizmu.
Szyna PCI może działać z inną prędkością niż procesor, pamięć RAM też z
inną,
ale zawsze jest to jakiś mnożnik częstotliwości podstawowej.

Jesteśmy tak mocno przywiązani do sychronizmu, że trudno nam sobie wyobrazić
cyfrowy układ asynchroniczny.

Muszę przyznać, że tak gdzieś od 1985 roku nurtowało mnie, dlaczego cała
cyfrówka musi być zsynchronizowana.
Nie mogłem pojąć dlaczego przerzutnik D to 7474, J-K to 74107, a ten
asynchroniczny T to nie miał w ogóle swojego scalaka.
Mało tego, niemal w każdej literaturze podany jest przykład jak go zrobić
przerabiając synchroniczny.
Tak jakby asynchronizm był dopuszczalny, ale pod warunkiem zachowania w
jakiejś tam części synchronizmu.

Dlatego też, jak się dowiedziałem, że 15 lat wcześniej ktoś zbudował
komputer, który miał pewne cechy asynchronizmu,
zaciekawiłem się tematem.
S.