HF5BS pisze:

>> Taka mieszanka sama w sobie nie jest bardzo niebezpieczna, poza tym, że
>> pali
>
> Zanim to zzrobię, to wolę się porządnie upewnić, nie chcę nikomu zrobić
> krzywdy.

Saletra, cukier, woda -- tak z grubsza wygląda przyrządzanie mieszanki do
peklowania. No, jeszcze jakieś korzenie się przydają.

>> A z sirką na mokro tak łatwo już nie jest, bo w wodzie się nie rozpuszcza.
>
> Wiem, że się rozpuszcza w dwusiarczku węgla podobno, tylko to cholerstwo
> jest bardzo łatwopalne...

Ale tylko jedna odmiana krystalizacyjna -- nie pamiętam, czy to rombowa,
czy jednoskośna.

> Napełniłbym parę opróżnionych naboi od syfonów... Bo na razie, to z kumplem
> w bunkrach MRU, to na progu, kładło się nabój, pełen, tak, ze wystawał, pod
> to świeczka, żeby obejmnował płomień i sru, za róg, czekało się wyjebutania.
>
>> nadaje się dobrze.
>
> To pewnie w takim naboju nieźle pierdyknie?

No więc właśnie nie tyle pierdyknie, jak proch, a szybko się spali.
Jak paliwo w silniku rakietowym.

>>> PS. Palilem kiedyś zapałki sztormowe i wiem, że to nie w kij dmuchał...
>>
>> Nawet jak dmuchać w ten kij, to nie zgaśnie.
>
> Otóż właśnie. Ojciec za życia, z racji zawodu, sporo jeździł za granicę, to
> czasem takie zapałki przywoził, bo on trener kadry narodowej żeglarzy był, a
> wtedy jeszcze palił, to wiadomo, że byle zapałczyną na żaglówce można sobie
> najwyżej w uchu podrapać, ryzykując dziurę w bębenku. Pudełko wielkości
> normalnej, tylko łebki, zamiast zwykłych, jakie znamy, przypominały nieco
> pochodnię olimpijską. I zajmowały, żebym nie skłamał, ok. 1/3 długości
> zapałki.

Ja jeszcze kupowałem w kiosku RUCH-u.

Jarek

--
A bosman tylko zapiął płaszcz
I zaklął: -- Ech, do czorta!
Nie daję łajbie żadnych szans!
Dziesięć w skali Beauforta!