Użytkownik Gof napisał:

>>Stosowano materiały zastępcze, bo produkcja musi iść, nie ważne z jakim
>>efektem.
>
>
> I nie byłoby procesu, gdyby np. ktoś zginął przez taki telewizor?
>
>

Nawet jeżeli ktoś zginął, to cenzura nie pozowoliła na publikację tej
informacji. Dobrze pamiętam jeden przypadek, który jednak był głośny -
rodzice wyłączyli telewizor, położyli dzieci i wyszli do znajomych.
Rubin był łaskaw się zapalić. Obok przechodził żołnierz na przepustce,
który wskoczył do płonącego mieszkania i uratował dzieci. Był w
gazetach, telewizji. Takich ludzi wtedy nazywano "Bohaterami czasu
pokoju". Dlaczego akurat ten był rozpowszechniony? Nie wiem.
Proces? Komu byś go chciał wytoczyć? Brakorobom z ZSRR, czy z WZT,
składającego te trupy z literką "p" na końcu. Bez jaj - to nie Ameryka,
że proces o odszkodowanie zadziała i jeszcze z tego będziesz miał spore
pieniądze. Nawet dzisiaj by to było trudne.

>>Katody zdychały przed upływem gwarancji.
>
>
> A o rękojmii pewnie można było pomarzyć... dobrze, że się w ogóle TV
> dostało...
>

Wielomiesięczna pensja a TV do dupy od samego przyniesienia do domu.
Naprawiacze byli wtedy bardzo cenieni. Gorzej z prywatnym dostępem do
części zamiennych. W sklepach nie mogłeś kupić nawet durnego
bezpiecznika tzw. wkładki radiowej, czyli tej szklanej rurki. Baterie R6
- cud jeśli były, baterie 9V - jak Yeti :-)

>
>>Obaj dyrektorzy uzgodnili specyficzną kooperację - nowiutkie czołgi
>>jechały o własnych siłach do huty a stamtąd stal wracała do fabryki
>>czołgów :-)
>
>
> Perpetuum mobile :)
>

Najważniejsze to wiedzieć za jakie wskaźniki jest się rozliczanym i je
realizować. Reszta jest mało istotna. Robotnicy w tym czasie i tak
miesiącami nie dostawali pensji, w razie potrzeby kradli.
W pewnej książce czytałem o Moskiewskich zakładach pralniczych.
Państwowych oczywiście. Po iluś latach pracy nastąpiła wymiana urządzeń
pralniczych, rur itp. Krótko mówiąc - generalny remont. Sporo sprzętu
pojechało na złom. Wyliczono im ten złom i przydzielono co roku
obowiązek oddania takiej samej ilości! Nie, nie ciesz za bardzo - nie
wymieniali pralek co roku, bo socjalistyczny przemysł nie był w stanie
ich wyprodukować w tej ilości. Mimo licznych protestów, odwołań, nie
zdjęto z dyrektora tych zakładów obowiązku corocznego oddania tej samej
ilości złomu. Pracownicy zamiast prania, sporo czasu spędzali na
zbieraniu złomu "na mieście", żeby się wyrobić z planem. Czy wyrabiali
się z planem prania? Jakoś to funkcjonowało przez dłuższy czas.