Queequeg wrote:

> To prawda. Zastanawiam się, czy kiedyś to szaleństwo się odwróci.

To nie jest szaleństwo. A może inaczej: ono z czegoś się wzięło.

> Z drugiej strony, zawsze można *próbować* iść do sądu, i niech druga
> strona wtedy udowadnia, że były podstawy.

Ale tu nie ma dwóch stron, tylko trzy: powódka, pozwany i pracodawca.
Sprawa jest śmierdząca, więc pracodawcy byłoby najlepiej pozbyć się
dwóch pierwszych stron, niech sobie szumią prywatnie, bez wnikania w
przyczynę. Ale powódki zwolnić nie może, bo dopiero będzie smród, jeśli
się okaże, że ona miała rację, więc... :-]

> Nie żebym specjalnie wierzył, że sądy i sprawiedliwość mają ze sobą wiele
> wspólnego.

Nie musi być żadnej sprawiedliwości, wystarczą stereotypy. Chciałbyś, by
Twoje dziecko miało pana przedszkolankę? "Na jednej ulicy naprzeciwko
siebie stoi klasztor męski i klasztor żeński. Nie ma w tym nic złego -
ale może być". :-)

> To prawda. Też trzymam się z dala od koleżanek z pracy. Nie przez ryzyko
> jakichś dziwnych oskarżeń tylko dlatego, że to się po prostu ze sobą nie
> miesza, nie współgra i nie współistnieje.

Oskarżenia to ekstremum, ale przenoszenie sporów prywatnych na teren
firmy może być dewastujące dla atmosfery pracy. Tak się po prostu nie robi.

Pozdrawiam, Piotr