On 16/05/2012 21:10, Michał Politowski wrote:
> On Wed, 16 May 2012 09:18:30 -0700 (PDT), Andrzej
Jarzabek<a...@g...com> wrote:
> [...]
>> No proszę bardzo: chcę sobie zdefiniować operatory, powiedzmy, @ i #,
>> powiedzmy w ten sposób, żeby (a @ b # c) parsowało się jako a @ (b #
>> c), (a @ b @ c) jako (a @ b) @ c, a (a # b # c) jako a # (b # c).
>> Oczywiście mam też szczegółowe wymagania co do tego, jak powinny się
>> parsowac (a + b @ c), (a # b * c) i tak dalej.
>
> $ cat Foo.hs
> infixl 6 @@
> infixr 7 ##
>
> x @@ y = (x,y)
> x ## y = (x,y)
[...]

Super, właśnie o to chodziło.

Pytanie w takim razie, jak to wygląda z punktu widzenia gramatyki
języka? Zgaduję, że parser jest dwuprzebiegowy: za pierwszym razem
parsuje grupy w nawiasach czy oddzielone innymi separatorami do list
symboli, a potem do każdej listy efektywnie składa sobie parser na
podstawie widocznych w danym zakresie deklaracji infix.

Miłe w każdym razie. Mental note: Kiedyś w końcu muszę sobie poczytać o
Haskellu.