W dniu 26.08.2019 o 19:31, Jarosław Sokołowski pisze:
> Warto pamiękać o jednej różnicy: przy robieniu zdjęć rentgenowskich
> nie ma żadnych obiektywów czy innej optyki. Na kliszy lub innym
> detektorze resjestruje się cień rzucany przy oświetlaniu źródłem fal.
> Dla ostrości istotne jest, by źródło było jak najbardziej punktowe.
> Dlatego dawniej lampa była wiele metrów od pacjenta, a z tgo powodu
> jej moc musiała być duża. Czas naświetlenia też spory, co powodaowało
> problemy z chłodzeniem.
>
> Dzisiaj odległość spadła tak na oko z dziesięć razy, co oznacza sto
> razy miejszą moc. Zamiast świecić długie sekundy, można błysnąć.
> Więc bez obawy o stopienie elektrdy można użyć większej gęstości
> elektronów, bardziej skupionych w punkcie, z czego wynika mniejsza
> odległość od lampy -- i tu koło się zamyka.
>
> Tak sobie myślę, czy postęp w rentgenografii wynika tylko z ogólnego
> postępu techniki, inżynierii materiałowej, lepszej detekcji, czy z
> tego, że przed laty nikt nie wpadł na to, by wszystko dobrze przeliczyć
> i przeskalować do mniejszych rozmiarów.

Hmmm... zawsze słyszałem właśnie tłumaczenie, że oddalenie ma dawać
punktowość źródła, a osiągnięcie dobrego skupienia już w samej lampie
było limitowane wytrzymałością anody... Faktycznie jeśli pociągnąć
analizę dalej, jak to zrobiłeś, to albo kupy się jednak to nie trzyma,
albo jeszcze jakiś czynnik trzeba uwzględnić...

Dużą zaletą oddalonego źródła wydaje się być również
prawie-ortograficzność projekcji. Przy bliskim źródle otrzymamy już
wyraźnie perspektywiczną... ale widać to nie problem w diagnostyce.

Tylko patrzeć jak ktoś sięgnie do archiwów, porówna zdjęcia stare z
coraz nowszymi i mu wyjdzie, że dziś to ludzie mają jednak większe serca
niż kiedyś!

pzdr
mk