Pan Tomasz Szczesniak napisał:

>> Na początku lat osiemdziesiątych bywałem w Zakładach Kasprzaka. Wtedy
>> jeszcze te Koncerty tam robiono. A w laboratorium stały różne dziwne
>> rzeczy. Na przykład kwadrofoniczny magnetofon kasetowy. Nasi sobie
>> wymyślili, że będzie on kompatybilny z kasetami stereo i mono. Czyli
>> nagrywał cztery ślady na połowie szerokości taśmy z kasety. Jaką
>> szerokość miały ścieżki, można sobie wyobrazić. Jaka była jakość
>> zapisu -- tego nie musiałem sobie wyobrażać, słyszałem. Głowice
>> robili na zamówienie Japończycy. Dziwili się trochę na co i po co
>> to komu, ale skoro wzięli pieniądze, to zrobili. Duże pieniądze.
>> Bardzo duże pieniądze.
>
> Słyszałem opowieść z pierwszej ręki, od osoby która widziała ten
> sprzęt, że Kasparzak zrobił na zamówienie UB magnetodon nagrywaący
> na kasiecie 16 (szesnaście) śladów jednocześnie, do nagrywania
> podsłuchów linii telefonicznych. Przesłuchy i pasmo pewnie było
> paskudne, ale do zastosowanego celu zapewne wystarczające. Nie
> wiedział tylko kto im robił głowice.

W przedmiotowej sprawie mogę zeznać tyle, że w roku 1980 warszawska
Mera w ramach przygotowań do stanu wojennego robiła sprzęt podsłuchowy
do central telefonicznych. Były to szafy z wieloma napędami kasetowymi
(Mera robiła wtedy pamięci kasetowe PK-1 do komputerów), każdy włączany
osobno sygnałem z zewnątrz. Prędkość przesuwu taśmy była chyba zmniejszona
o połowę.

Robienie podsłuchu na wielośladzie nie wydaje mi się najlepszym pomysłem.
Taśma musi przesuwać się cały czas, a rozmowy telefoniczne są albo ich
nie ma. Chyba że ubek, który to zlecał, dowiedział się na szkoleniu, że
opozycja w Polsce działa na komendę z Waszyngtonu lub Bonn i zrozumiał
to w ten sposób, że wszyscy na hasło na raz zaczynają knuć przez telefon.
Poza tym to prowadzi do kłopotów przy odczycie. Technicznych
i organizacyjnych. Przy tak wąskich ścieżkach inna głowica w innym
magnetofonie może w ogóle nie złapać śladu (zwłaszcza jak milicjant
dostanie rozkaz przesłuchania tażmy i zabierze się za to ze swoimi
metodami). Organizacyjnie też chyba lepiej mieć każdą rozmowę na innej
kasecie.

Ale nie przeczę, że tak mogło być. W to, że ubecja miała wszystko dobrze
zorganizowane mogą wierzyć młode jastrzębie z IPN, ale nie ktoś, kto choć
troche pamięta tamten czas.

--
Jarek