HF5BS pisze:

>>> I ta właściwość akurat mnie nie zdziwiła - sklecone trzy tranzystory
>>> (Elektronika dla wszystkich Wojciechowskiego, wzmacniacz "mini-Max";
>> To najbardziej klasyczny z klasycznych przykładów publikowania czegoś,
>> co nie działa, bo działać nie może. Do tego dorobiono całą ideoligię,
> Jak u Wojciechowskiego...

Mam wrażenie, że facet fantazjował, bo musiał fantazjować. W końcu pisał
o rzeczach nowych, mało komu znanych. Nijak było sprawdzić w praktyce.

>> ileż to rozmaitych zastosowań praktycznych może mieć ta prosta
>> konstrukcja. Prostota była zaiste wzruszająca -- trzy tranzystory
>> w układzie Darlingtona, bez ani jednego elemnentu polaryzującego,
>> opisane jako "wzmacniacz małej częstotliwości". Legenda miejska,
>
> W klasie A, albo grzanie i granie, albo chłodny i wyrodny. Mnie się
> jaaaakoś udało coś, że to od bieeedy coś brzęczało.

Co złego w klasie A? Wyjątkiem jest tylko ostatni stopień mocy. I to
tylko dużej mocy, bo w przypadku słuchawek wciąż klasa A jest OK.

>> za którą podążyło wielu hobbystów, którzy to lutowali i zachodzili
>> w głowę, dlaczego nie działa to tak, jak opisano.
> Ano, bo nawet wg teorii i tranzystora idealnego, trzeba by drugi
> tranzystor, wzmacniający drugą połówkę sygnału. A tym bardziej
> praktyka... To opornik do połowy i jedzie.

Według teorii tranzystor jest "triodą półprzewodnikową" -- taką, co
to nie trzeba grzać katod ani utrzymywać próżni w szklanej bańce.
Wzmacniacze lampowe rzadko konstruowano w układach przeciwsobnych,
tylko te naprawdę duże.

>>> zawsze mnie zastanawiała niechęć p. Janusza do tranzystorów npn
>> Po prostu ich wtedy nie było, tu nie ma nad czym się zastanawiać.
> Mnie zewsząd takowe otaczały, więc jednak...

Wojciechowski pisał o tym wcześniej. Wtedy bardzo powszechne były
wzmacniacze przeciwsobne, które miały transformatorowe sprzężenie
w obwodzie zasilającym bazy tranzystorów końcówki mocy. Bo nie było
komplementarnych par tranzystorów.

> Ale nawet..., to na pewno znano już układy komplementarne,

Znano wyłącznie w teorii. Może bym gdzieś wygrzebał jeszcze jakieś
radyjko z takim transformatorem. To był standard przemysłowy w czasach
tranzystorów germanowych.

> Czyżby tranzystory były tak drogie, że każdy jeden miał takie
> znaczenie? Zamiast 4 tranzystorów w układzie dać jedynie trzy,
> to miał być zysk połowy pensji?

Jak cholera były drogie! Znane były przemyślne konstrukcje, w których
jeden tranzystor był jedocześnie wzmacniaczem w.cz., a potem m.cz.
Nie wiem, czy Wojciechowski też takich nie opisywał.

--
Jarek