HF5BS pisze:

> Jako nieco wyrośnięty dzieciak, bawiłem się elektrolizą, wykorzystując
> ją do trawienia prostych płytek. Wiedząc, że woda rozpada się na tlen
> i wodór, wyskakujące z cieczy bąbelki lubiłem przypalać zapałką, wtedy
> tak śmiesznie pykały. To poszedłem dalej, w strzykawkę tego trochę
> nabrałem, tak może z 5 ccm, i postanowiłem zobaczyc, jak ów wodór
> będzie się palić. W międzyczasie widocznie jednak ów wodór zmieszał
> się z powietrzem (tlen ulatywał w innym miejscu) i w trakcie powolnego
> wyciskania gazu na płomień zapałki, mieszanka uległa zapłonowi. Dość
> głośne JEB i tłoczek, mimo trzymania palcem, odskoczył o ok. 1 cm.
> Na szczęście, nic mi się nie stało, nic nie uległo zniszczeniu. Ale
> małe BUM w środku strzykawki było, strzykawka przeżyła.

Też próbowałem w ten sposób trawic płytki. Szybko jednak wydedukwałem,
że osiągnięta przejściowo niejednospójność uniemożliwi dalszy proces.
Robiłem więc rasową elektrolizę w próbówkach. Jeśli naczynie wypełni
się całkowicie wodorem, zatka je jeszcze pod wodą palcem, a następnie
podpali, to wodór spala się powoli niebieskim płomieniem. Robiłem to
po ciemku, w łazience. Ale jeśli wyjmie się nie do końca wypełnioną
gazem próbówkę, ustępujący elektrolit zastąpiony zostanie powietrzem,
to przy podpaleniu da się słyszeć głośny gwizd. O tonacji wyzanaczonej
długością próbówki.

--
Jarek