Pan Cezary Grądys napisał:

> Z montażem elementów podobnie, najpierw było takie usprawnienie,
> że plamka światła (laser?) pokazywała pracownikowi miejsce na
> płytce gdzie miał umieścić element. Teraz też często człowiek
> krążki z opornikami zakłada na automat. Bo gdyby to miało być
> automatyczne, to trzeba by zautomatyzować magazyn.

Krążki z taśmami są, bo do operowania pojedynczymi opornikami
chętnych zaczęło brakować. Jeśli ktoś dojdzie do wniosku, że
i zakładanie krążków jest robotą zbyt nudną, zrobi taką maszynę,
która będzie umiała pobierać szpulki z dużego stojaka. A ten
stojak raz na tydzień pracownik przywiezie na wóąku z magazymu.
Potem ktoś wdroży roboty rozładowujące palety z opornikami.
W tym kierunku to odzie.

Historia maszyn parowych w przemyśle zaczęła się od atmosferycznego
silnika parowego Newcomena. To początek XVIII wieku. Miał ów silnik
cylinder i tłok poruszany parą pod niskim ciśnieniem, ale zawory do
tej pary i do wody chłodzącej trzeba było otwierać i zamykać ręcznie.
Przy każdym cyklu maszyny, który trwał kilka sekund. Wtedy w Anglii
wyobrażano sobie, że można przy takiem maszynie posadzić dziecko,
które się tym zajmie. Automatyczny rozrząd dodano dopiero później.

Jarek

--
Telefon? To może dobree w Ameryce, u nas w Anglii się nie przyjmie,
tu mamy dosyć chłopców na posyłki.
[Z opinii Izby Lordów po wysłuchaniu informacji o wynalazku G. Bella]