W dniu 2017-10-24 o 13:42, Piotr Wyderski pisze:
>
> A mnie się zdarza stosunkowo często, choć przypadki użycia są jedynie dwa:
>
> 1. Opuszczanie wielokrotnie zagnieżdżonych pętli.
> 2. Przekazywanie sterowania do wspólnego kodu obsługi błędu dla danej
> sytuacji:
>
> if (dobrze) {
>
>     // to dobrze
> } else {
>
> lbl_zle:
>
>     // bardzo zle
> }
>
> if (albo_jednak_zle) {
>
>     goto lbl_zle;
> }

Taka konstrukcja z cofaniem się w kodzie jest dla mnie trudna.
Nie rozumiem czy zakładasz, że albo_jednak_zle może być true po
wykonaniu bloku dobrze, czy else.
Jak po else to znaczyło by, że kod //bardzo zle nie gwarantuje, że
albo_jednak_zle będzie false - czyli może się zapętlić.
A jak po dobrze to by znaczyło, że warunek dobrze nie jest 100% pewny.

Kiedyś dawno błędy zawsze obsługiwałem tak, że wszystkie funkcje
zwracały int i każda wyższa reagowała na to, co zwraca niższa jak
umiała, a jak nie to przekazywała błąd wyżej (czasem nadając mu już inny
numer). Nigdy nie obsługiwałem błędów danej funkcji w niej samej.

Od jakiegoś czasu staram się używać try{throw;}catch bo nie trzeba
myśleć o przekazywaniu wyżej błędów przychodzących z dołu.

> Dokładnie o to chodzi. Goto potrafi znacznie *podnieść* czytelność,

Możesz mieć rację, ale nie będę używał goto, bo tak (tu tupnięcie nogą) :)
P.G.