Pan Maciej Bebenek (news.onet.pl) napisał:

>> Pamiętam gdzieś tak z połowy lat '70 kartę perforowaną dołączoną do
>> rachunku. Przypadek incydentalny, raz się zdarzyło. Opisywała jedną
>> rozmowę międzymiastową. Nie taka typowa Holleritha jak do komputerów.
>> Ta miała okrągłe dziurki. Wielkość zbliżona.
>
> Takie karty czasami dostawałem przy rozmowach zamawianych przez 900,

Oczywiście już nie pamiętam z jaką rozmową była związana tamta karta.
Przy zamawianych faktycznie były do każdej rozmowy oddzielne karteczki
sporządzone na materiałach piśmienniczych róznych. Reguły nie było.

> ale nie były perforowane, chociaż miały na to miejsce. Miały ręczne
> zapiski typu AbA, AbB, czas i opłata.

Może program był wdrażany etapami? Najpierw rozesłali wszystkim zapas
kart, a potem niektórzy załapali się na perforator?

> Może były wykonywane w dwóch egzemplarzach?

A właściwie jak to działało? Maszyna w centrali międzymiastowej perforuje
kartę po zakończeniu rozmowy i wrzuca do pliku. Później sorter rozdziela
plik na lokalne centrale, a tam przypisuje się je do konkretnych abonentów
i ich rachunków. Tak by wskazywała logika działania, ale nie wiem czy tu
można coś uzasadniać logiką.

Jeśli karty z rachunkami kojarzył Pracownik Umysłowy Za Biurkiem, to
z każdej zarejestrowanej rozmowy sporządzał notatkę służbową -- na
czystych kartach do perforacji, jeśli odnotowano chwilowe braki
w zapoatrzeniu w inne materiały piśmiennicze. Ta notatka była dodawana
do koperty z rachunkiem. Może w tym moim przypadku pomylił oryginał
z kopią i włożył do koperty nie to co trzeba?

Jarek

--
Czy to tak było, czy nie było, czy to tak było?
Czy to tak było, czy nie było, tylko się śniło
Czy to tak było, czy nie było, jak to się stało?
Czy to za dużo czy za mało?