> Wniosek z tego można chyba wyciągnąć taki, że to, co robimy
> (programowanie, albo szerzej - tworzenie pionowych dokumentów) jest
> wbrew naszej naturze. I jak tu żyć?

To zależy. To, że program "wykonuje się" z góry na dół to tylko jedna z możliwych
konwencji. Dlaczego stała się popularna? No nie wiem, bo np. dawno temu drukowano
programy na papierze? I to jeszcze takim składanym, na krótszym boku, z dziurkowanym
marginesem wzdłuż całej paczki?
Program dla szkolnej maszyny Turinga to cienka długa taśma. Może być poziomo. Albo na
rolce.
Ale już program zapisany jako model w jakiejś graficznej formie bardzo naturalnie
wygląda od lewej (wejścia) do prawej (wyjścia). To jest też popularna konwencja w
schematach elektronicznych. Czy taki model będzie bardziej pionowy, czy poziomy,
zależy od wielu czynników, ale zdecydowanie to, co mamy teraz z kodem źródłowym to
chwilowa anomalia a nie ponadczasowy pewnik.

Albo wyobraź sobie, że plik źródłowy nie leci ciurkiem od góry do dołu, funkcja po
funkcji, tylko np. ma osobne kolumny. I każdą funkcję w osobnym pliku (to jest nawet
teraz tu i ówdzie obowiązującym standardem kodowania). Niech będzie, że tekstowe, ale
w kilku kolumnach. Np. w każdej kolumnie osobno: parametry, pre-conditions, zmienne
lokalne, reguły przetwarzania, post-conditions. Ładnie by to wyglądało.

To, że piszemy kod źródłowy jak by to był papier toaletowy to tylko nasza wina. Nie
jest to w żadnym razie jakaś inherentna cecha programowania w ogóle.

--
Maciej Sobczak * http://www.inspirel.com