> zaklina grupowiczow otwierajac pomroczne tunele do
> konwersacji na poziomie zakletego debilizmu - dlatego
> sie odzywam, bez urazy

akurat natknalem sie na coś co moze stanowic
przyklad pewnej przeciwwagi dla hiperdebilizmu
ktory juz przebiera miare i mam chec dorzucic
to by zilustrowac ten 'szalenczy rozziew'

to ze musze obcowac z tyloma tak tragicznie
niedorozwinietymi kudzmi 'nie jest dla mnie
wesole' - nie potrzeba mi glupoty, potrzeba
mi inteligencji, (zwlaszcza ze sam chcac nie
chcac kretynieje w takim otoczeniu a w formie
naprawde nie jestem moje zycie to debilny
mikrokosmos ) -
Przy zyciu z normalnymi prawdziwymi ludzmi
proza zycia moze zamienic sie w magie (brudna woda
codziennosci moze sie zamienic w hipermagiczny
trunek ) i swego czasu (na studiach) w moim
zyciu tak bywalo - poruszalem sie naprawde
w innej magicznej rzeczywistosci i pamietam
tylko co to prawdziwa magia - a teraz co ?
czuje sie jakbym nie mogl na krok oderwac sie
wiezienia w ktorym jestem masakrycznie
oglupiany debilami i reklalmami przez 17 h
na dobe - moj brain dead, moje zycie trup

tak to jest ale akurat wlasnie trafilem przegladajac
net na jeden kawalek w ktorym pewna dziewczyna na
blogu pisze o moim ulubionym pisarzu (nieporownanie
madrzejszym ode mnie i doswiadczajacym o wiele
wiecej od rzeczy ktore mi sie kiedykolwiek zdarzyly
a zwlaszcza z yuch ktore mi sie zdarzaja w moim obecnym
kretynskim mikrokosmosie (ktory trwa juz b dlugo), see ->>>

" Pierwsza ksiażkę Nabokowa, czyli "Lolitę" przeczytałam
w wieku lat 19, po raz pierwszy oczywiscie. Niektóre
fragmenty wprawiały mnie w taki zachwyt, że nie
potrafiłam czytać dalej. Przez wirtuozerię pisarstwa
nie byłam w stanie dostrzec nic zdrożnego w tej ksiażce.
Znałam cały wstęp na pamięć, po polsku i po
angielsku, szkoda, że teraz zostały mi w pamięci jedynie
jakiea strzępki zdań...
Czytałam ja baardzo długo, po prostu nie potrafiłam
się z nia rozstać. Dostałam wówczas od przyjaciela
niezwykły prezent- wszystkie ksiażki Nabokova, jakie mógł
znalezć w księgarniach w swoim miescie. To był chyba
najwspanialszy prezent, jaki w życiu dostałam...
Dziękuję Bartku.
Po przeczytaniu "Daru" przeżyłam cos w rodzaju
olsnienia, iluminacji, nie wiem nawet jak to okreslić.
Ostatnie strony czytałam w brudnym, smierdz±cym pociagu
do Katowic. Była zima, wszędzie brudno, zimno i szaro,
a ja czułam się jakby mi ktos objawił i wyjasnił
największa tajemnicę życia. Odczuwałam szczęscie tak
intensywnie, jak tylko jeszcze dwa razy w życiu mi się
to zdarzyło przy innych okazjach i z innych powodów.
To był niewatpliwie dar, chwilowy wglad i zrozumienie
praw rzadz±cych wszechswiatem. To poczucie irracjonalnego
szczęscia i upojenia pięknem swiata zostało we mnie na
dłuższy czas. Niestety nie do dzis:( "


--
Wysłano z serwisu OnetNiusy: http://niusy.onet.pl