W dniu 2016-08-25 o 00:41, sundayman pisze:
>
>> Po kilku latach zielony nalot przy miedzianych przewodach.
>
> rozumiem, że jesteś pewien, że to nie inne czynniki ?
> Jeżeli tak to szkoda, poxipol były niezłą opcją...

Gdzieś mi się zapodział Twój post...
Opiszę trochę bardziej szczegółowo. Około 5cm pręta z plexi o średnicy
na oko 15mm, dwa otwory równolegle do osi. Przez otwory przełożony
miedziany przewód (linka 0.5mm2), do przewodu dolutowane platynowe
wyprowadzenia elektrod. Połączenie wsunięte do otworów i zalane
przezroczystym Poxipolem. Po mniej więcej czterech latach zeżarło miedź
na tyle, że szlag trafił połączenie. Co ciekawe, Poxipol bardzo łatwo
dał się wydłubać z otworów.
Czy jestem pewien, że to nie inne czynniki? No cóż, element z plexi
stanowił uchwyt elektrody i nie ma powodu dla którego miałby być czymś
traktowany. Niemniej jednak...

Prowadzę zajęcia z przedmiotu o strasznej nazwie "chemiczne i
instrumentalne metody analizy żywności". Ładnych już parę lat temu na
zajęciach zaniepokoił mnie dziwny szum. Postanowiłem sprawdzić przyczynę
szumu zanim laboratorium zwiększy swoją entropię w sposób nagły i
nieodwracalny. Źródłem szumu okazała się spora zlewka, na jej dnie
spoczywała elektroda (nie ta!) wraz z elegancko zwiniętym kabelkiem i
wtyczką. To właśnie reakcja rozpuszczania aluminiowej wtyczki w
roztworze, którym całość zalano, była źródłem szumu. Temu wszystkiemu z
obojętnymi minami przyglądały się dwie dziewczyny. Już nabrałem
powietrza, aby coś powiedzieć, gdy dotarło do mnie, że w instrukcji
(którą sam pisałem) jest napisane "przed pomiarem trawić elektrodę przez
5 minut w 20% roztworze KOH".

Wracając do rzeczy. Amerykanie mają takie powiedzenie, w laboratorium na
uczelni wygląda może dziwnie, ale jest w nim głęboki sens: "The lab is
no place for experiments".
Chyba nie tylko "the lab"...

Pozdrawiam,
Paweł