> Też lubię pracę: godzinami lubię patrzeć jak inni pracują. A co do błędu
> wychowawczego, to odpowiedź jest oczywista - wychowano cię w tradycji
> PRL, w której praca była jedynym sensem życia.

Dla mnie sensem życia, jest realizowanie moich ambicji i pasji. I wolę
robić to, niż lampić się w telewizor, grać w kretyńskie gry na
komputerze, albo pić z kolegami piwko.

Przy czym oczywiście - jak mam na to wszystko ochotę (rzadko) to mogę.

Mnie oczywiście nie przeszkadza masa robotnicza, która wlecze się do
roboty noga za nogą, żeby tylko odwalić swoje 8 godzin i doczekać do
"piątunia", żeby w niedzielę rozpaczać, że jutro trzeba iść do
"krwiopijcy do roboty".
To, że ktoś nie miał wystarczająco dużo rozumu, żeby w życiu robić to co
się lubi zawodowo, albo po prostu lubi tylko grilować, to nie mój kłopot.

Natomiast nie bardzo rozumiem, że taki lamus potem ma pretensje do
świata (bo przecież nie do siebie), że "dlaczego ja nie mam mercedesa ??
A ten wredny szef ma ! To niesprawiedliwe ! Wszyscy mamy takie same
żołądki !"

Ja z PRL wyniosłem nie umiłowanie do roboty, tylko pamięć o tym, czym
kończy się bolszewizm i socjalizm. Ale z tego co widzę dookoła, to nawet
nie jestem zaskoczony, jak wielu osobnikom bardzo odpowiadał tamten
system "czy się stoi czy się leży 2000 się należy".
A najbardziej wszelkiej maści nieudacznikom.