Witam

W miniony weekend przez 2 dni siedziałem i szukałem, czemu mi I2C
nie działa w STM32. Na googlu wyszukałem, że wiele osób miało takie
problemy, ale mieli złą inicjalizację itp... Próbowałem wszystkiego. Ich
przykłady działały u mnie, ale po "wklejeniu" w projekt przestawały.
Okazało się, że w Erracie napisano, że I2C ma konflikt z kontrolerem
pamięci zewnętrznej i nie mogą działać jednocześnie.... No to pięknie!
Kiedyś większe problemy miałem z LPC23xx, tam to errata była sporo
większa i nie działał na przykład kontroler pamięci w ogóle (w pierwszej
rewizji), brał parę mA z baterii podtrzymującej zegarek (jeśli włożyło
się ją przy wyłączonym zasilaniu głównym) itp.
I tak się zastanawiam, czemu te mikrokontrolery dziś są takie
"wadliwe"?? Czemu tak duże są do nich erraty?? Ja rozumiem, że koszty
uruchomienia produkcji takiego układu scalonego są potężne, dlatego nie
wykonuje się krótkich serii prototypowych... Ale skąd w ogóle ten
problem się bierze??
Czy to efekt pośpiechu? Braku testów? Zwykłych błędów?? Czy może
jakiś efektów, które ciężko przewidzieć? Intryguje mnie zwłaszcza nazwa
"Silicion Limitations" użyta w Erracie do STMa, która sugeruje, że oni
zrobili wszystko OK, tylko po przelaniu na krzem przestało działać ;)...
Jak tego typu błędy wyglądają w innych układach?? Mniej lub bardziej
skomplikowanych?? FPGA, uP do PCtów na przykład (pewien Intel źle
dzielił, ale poza tym nie słyszałem, żeby miały jakieś wady tego typu),
a jak to wygląda w układach analogowych, prostych cyfrowych? Czy był
kiedyś wzmacniacz operacyjny poczwórny, w którym można było na raz
korzystać tylko z trzech wzmacniaczy?? ;)...
I to, co mnie interesuje najbardziej. Układ został wyprodukowany, to
chyba można wtedy sprawdzić jak działa, ewentualne ograniczenia wpisać
do oficjalnej dokumentacji (w odpowiednich rozdziałach) i tyle, a nie
wypuszczać jakieś erraty. Czy to nie jest efekt pośpiechu przy
wypuszczaniu na rynek nowego układu??

Taki niedzielny temat na luźną dyskusję.

--
Pozdrawiam
Konop