Pan Paweł Pawłowicz napisał:

>>> I to tylko przy monochromatycznej emisji w zakresie najwyższej czułości
>>> oka, a więc bez możliwości rozróżniania barw :-)
>>> I tu jest kolejny problem, na ile autorowi wątku zależy na jakości światła?
>>
>> Na ile mocny jest warunek monochromatyczności (ani mi się nie chce tego
>> liczyć, ani też nie potrafię bez wcześniejszego uzupełnienia wiedzy)?
>
> Nie jest zbyt mocny, trzeba być blisko maksymalnej czułości oka. Ale tu
> pojawia się problem, krzywa czułości oka w zależności od długości fali
> ma różny kształt w zależności od intensywności światła. Wykresem jest
> więc powierzchnia w układzie czułość od długości fali i intensywności
> światła.

Właśnie o coś takiego mi chodziło. O całkę ciągłego widma zbliżonego
do czegoś znanego -- światła słonecznego, żarowego itp.

>> Dla sprawności przemiany światła słonecznego na prąd bardzo istotne jest
>> to, że światło jest mieszaniną różnych długości fal. Przetwornik trzeba
>> "dostroić" do konkretnej długości (czyli energii fotonu), mając świadomość,
>> że "krótsze" fotony zmarnują część swej energii, a "dłuższe" zamrnują się
>> całe. Stąd sprawność przetwarzania daleka jest od stuprocentowej.
>>
>> Jeśli idziemy w drugą stronę, chcemy z prądu zrobić światło, to "łatwo"
>> jest rozdzielić energię prądu na wiele emiterów różnych długości fal.
>> Pisząc "łatwo" miałem oczywiście na myśli teorię".
>>
>> Czy czegoś nie zrozumiałem, chodzi o co innego?
>
> W teorii jeśli mamy kilka emiterów świecących przy różnych długościach
> fal i naniesiemy te długości na "podkowę" barw, jesteśmy w stanie
> zobaczyć tylko te kolory, które są wewnątrz największego wielokąta
> powstałego z połączenia punktów odpowiadających długościom emitowanych
> fal.

Trzeba pamiętać, że ta teoria mówi *wyłącznie* o widzniu barwy światła
powstałego ze zmieszania tych trzech źródeł w różnych proporcjach. Do
oddawania barw oświetlonych w ten sposób kolorowych przedmiotów ma się
ona nijak.

> Mam w pracy niskociśnieniowe lampy sodowe, spektralne, nie do
> oświetlenia. W ich świetle w ogóle nie widać kolorów, fajny jest
> moment, gdy włączymy normalne światło, świat staje się znów kolorowy :-)

Sodowe, znaczy się monochromatycznie żółte? W teorii może być tak,
że zmieszamy trzy źródła z rozlgłego trójkąta barw, uzyskamy światło
wyglądające na białe, a i tak pewne kolorowe przedmioty w ten sposób
oświetlone zdawać będą sie czarnymi, szarymi, lub dziwnokolorowymi.

> Jeśli się chwilę zastanowić, widać, ze uzyskanie dużej wartości lumenów
> na wat jest w sprzeczności z wartością CRI określającą ilość kolorów
> prawidłowo rozpoznawanych przy konkretnym oświetleniu.

No więc własnie z mojego się zastanawiania wynika, że wcale ta sprzeczność
nie jest wielka. Potrzebujemy "tylko" mieć nie trzy fale z wierzchołków
trójkąta, lecz aproksymacje ich continuum. Znaczy się dużo tych emiterów
nam trzeba. To będzie mniej sprawne, ale nie o rzędy wielkości, tylko --
powiedzmy -- dwa razy mniej sprawne.

> Na domiar złego widzenie barw jest bardzo indywidualne,

Ale jednak mierzalne.

> a jeśli włączyć w sprawę kobiety, to problem baaardzo się komplikuje ;-)

Nie tylko ten jeden problem.

> Poważnie, kobiety widzą kolory diametralnie różnie niż my.

Nie tylko kolory przecież.

Jarek

--
Więc chodź, pomaluj mój świat
na żółto i na niebiesko,
Niech na niebie stanie tęcza
malowana twoją kredką.