Dnia Wed, 4 May 2016 21:12:11 +0200, Jarosław Sokołowski napisał(a):
> Pan Paweł Pawłowicz napisał:
>> Nie jest zbyt mocny, trzeba być blisko maksymalnej czułości oka. Ale tu
>> pojawia się problem, krzywa czułości oka w zależności od długości fali
>> ma różny kształt w zależności od intensywności światła. Wykresem jest
>> więc powierzchnia w układzie czułość od długości fali i intensywności
>> światła.
>
> Właśnie o coś takiego mi chodziło. O całkę ciągłego widma zbliżonego
> do czegoś znanego -- światła słonecznego, żarowego itp.

Ale przeciez nie musi byc ciagle.

>> W teorii jeśli mamy kilka emiterów świecących przy różnych długościach
>> fal i naniesiemy te długości na "podkowę" barw, jesteśmy w stanie
>> zobaczyć tylko te kolory, które są wewnątrz największego wielokąta
>> powstałego z połączenia punktów odpowiadających długościom emitowanych
>> fal.
> Trzeba pamiętać, że ta teoria mówi *wyłącznie* o widzniu barwy światła
> powstałego ze zmieszania tych trzech źródeł w różnych proporcjach. Do
> oddawania barw oświetlonych w ten sposób kolorowych przedmiotów ma się
> ona nijak.

Ale tez wiekszosc pigmentow nie jest jakos bardzo wybiorcza i przy
wiekszej ilosci (tzn mam na mysli tak powiedzmy 10) oddawanie barw
powinno byc dosc dobre.

>> Mam w pracy niskociśnieniowe lampy sodowe, spektralne, nie do
>> oświetlenia. W ich świetle w ogóle nie widać kolorów, fajny jest
>> moment, gdy włączymy normalne światło, świat staje się znów kolorowy :-)

To juz nie calkiem jest prawda - teraz sa barwniki luminescencyjne.
No i niebeskie swiatlo nie zawsze powoduje ze wszystko jest niebieskie
:-)

>> Poważnie, kobiety widzą kolory diametralnie różnie niż my.
> Nie tylko kolory przecież.

A kolory chyba nie az tak "diametralnie".

J.