> Ale co Ci za różnica, czy to będzie MCU czy FPGA, skoro zamiana
> nie rozwiązuje podstawowego problemu, czyli sprzętowej awarii
> stopnia sterującego przekaźnikiem? Komórki IO są zasadniczo jednakowe
> w MCU i PLD. Pisano Ci już o tym, że w przeciążonym krzemie zazwyczaj
> awaria jest na zwarcie w wyniku dyfuzji na złączu, prowadzącej do
> powstania dobrze przewodzącego stopu, i to jest dla Ciebie najgorszy
> scenariusz.

Tak, ale MCU jest ze swojej natury bardziej podatne na awarie, chociażby
z uwagi na sekwencyjny sposób działania.
W FPGA nie ma zmiennych, które mogą się "przestawić", nie programu,
który może się posypać.


> zainteresowany rozwiązaniem *kluczowych* problemów, tylko poczuciem
> się lepiej poprzez nawalenie pseudozabezpieczeń w rodzaju watchdogów.
> Urządzenia o wysokich wymaganiach bezpieczeństwa muszą mieć
> dodatkowe zabezpieczenia mechaniczne (np. klocek z ołowiu na
> linii wiązki promieniowania), w samą elektronikę nikt nie wierzy.

Teoria jest dobra, tylko mało praktyczna.
Są sytuacje, w których nie można dać klocka z ołowiu.
A jeżeli chcesz powiedzieć, że struktura systemu nie ma znaczenia, bo i
tak ostatecznie powinien być klocek z ołowiu...

> Gdyby projekt miał być ultrabezpieczny, to bym poważnie rozważył
> sterowanie przekaźnika wzmacniaczem magnetycznym. Jak coś padnie,
> to w dobrą stronę.

Spróbuj się trzymać założeń.
A one są takie - układ elektroniczny, o jak najmniejszej podatności na
zakłócenie działania z powodu EM.

Teraz - czy jest twoim zdaniem różnica w działaniu MCU, w którym jeden
bit w jakimś rejestrze zostaje przestawiony (bez uszkadzania go nawet) -
a taką samą sytuacją dla CPLD ?

Twoim zdaniem są to sytuacje o takim samym prawdopodobieństwie "awarii" ?