Włodzimierz Wojtiuk wrote:

> No to to zawsze mnie szokowało, jeszcze przemysł wydobywczy, no niech
> tam węgiel z hałdy sie rozplanuje w okresach nastepnych,
> ale za jakiekolwiek przekroczenie (w przetwórczym) w górę czy w dół
> (obojetnie) władza powinna wieszać!

No i się system zawiesił. Jak ktoś oficjalnie premiuje
za łamanie własnych reguł gry, to tak właśnie kończy. :-)

> Piotrze jakie to centralne planowanie widzisz w powyższym,
> zaleta jest tu taka że wydawca X może precyzyjniej okreslić potrzeby
> rynku i tyle.

Nieporozumienie może wynikać z niedoprecyzowania pojęć, więc
się poprawiam: przez centralne planowanie rozumiem podejmowanie
decyzji w jednym, specjalnie przeznaczonym do tego ośrodku,
na podstawie danych zebranych wśród ogólnie rozumianych
konsumentów (popyt, pożądane cechy towaru itp.) i bieżących
możliwości wytwórczych, w odróżnieniu od wyłaniania się status
quo jako wypadkowej luźno powiązanych ze sobą procesów. Nie
musi to mieć żadnego związku z działaniem na poziomie państw,
w tym zwłaszcza socjalistycznych, ani nawet ludzi. Większość
systemów informatycznych, w tym zwłaszcza w architekturze
klient-serwer, jest centralnie planowana w powyższym sensie.
Rozproszone ("wolnorynkowe") również są, ale w mniejszości
-- stosuje się je tam, gdzie to jest uzasadnione potrzebami
w zakresie m.in. odporności na awarię lub podatności na ataki.
Są one jednak konstrukcyjnie znacznie bardziej złożone i często
droższe w eksploatacji, więc się bez dobrego powodu w taką
architekturę nie wchodzi.

W podanym przykładzie widzę właśnie taką sytuację: od klientów
spływają do jednego ośrodka zamówienia (popyt), po osiągnięciu
jakiegoś progu tenże system centralnie podejmuje decyzję
o rozpoczęciu wydruków (podaż) i pozostaje tylko spedycja.
Nie ma tam żadnej grupy konkurujących ze sobą serwerów, które
starają się uzgodnić, ile tych książek naprawdę potrzeba, tylko
prosty licznik.

Pozdrawiam, Piotr