Pan J.F. napisał:

>> Raczej koniec joba, niż jakiegoś pojedynczego pliku.
>
> Usiluje sobie przypomniec jak to u nas bylo (riad)
> Karty oddawalo sie chyba w kopercie, spiete gumka.
> Musial byc jakis numer pracy ... ale kto go nadawal ?
>
> Odbieralo sie na drugi dzien i w kopercie byl wydruk.
>
> Wsadzenie tych wszystkich plikow ciurkiem w czytnik
> nic nie daje - trzeba by potem zmudnie rozdzielac.
> Dorzucenie kart z EOF raczej tez nie - i potem szukac
> tych kart ?
>
> Dorzucenie karty odwrotnie ulatwiloby rozdzielanie -
> ale chyba tez za duzo roboty.
>
> Wydaje mi sie, ze wsadzali kazdy plik osobno, i zaraz
> odkladali do koperty.

Na Warszawskiej było tak: student pisał na papierze i dawał
to do wydziurkowania przez Panią Perforatorkę. Potem od razu
szło to do wykonania. A że pani literówek robiła mnóstwo, to
wynikiem niemal zawsze był "trace". Ale program z krat szedł
od razu na taśmę i stamtąd mógł być wywołany po raz kolejny.
Wcześniej jednak student go poprawiał. Interfejsem edytora
kodu znów były karty perforowane. Ale te już dziurkował sobie
sam. Akt edycji rozpoczynał się kartą sterującą, która mówiła
na przykład, że należy skasować 5 wierszy poczynając od wiersza
43, a na to miejsce wstawić 7 innych, które wystąpią po tej
karcie. Kody sterujące edycją też miały jakieś gwiazdki, czy
cholera wie co, i trzeba się tego było nauczyć.

W pozastudenckiej działalności po prostu kładłem karty na czytnik,
a operator już wiedział co dalej robić. O kimś takim, kto swój
program napisał, wydziurkował, a teraz zmierza do hali z maszyną,
mówiło się, że "idze się puszczać".

--
Jarek