On 2023-06-23, Jarosław Sokołowski <j...@l...waw.pl> wrote:
> Pan Marcin Debowski napisał:
>
>>>> Oczywiście wywalamy wszystkie cykające mechanizmy zegarowe itp.
>>>> Koszta minimalne, pół dnia zabawy a efekt zdumiewająco dobry.
>>>> Zdumiewająco.
>>>
>>> No więc wcale nie uważam tego za jedynie słuszne podejście.
>>> Ludzie jeżdżą do Żelazowej Woli, słuchają muzyki przez otwarte
>>> drzwi. A gdzieś tam obok w krzakach ptak zaświergol, drzewo
>>> pod wpływem wiatru zaszumi lub skrzypnie, w trawie konik polny
>>> zacyka. Nie ma tragedii. Można muzykę odsłuchiwać, można słuchać.
>>> Głośniki traktować jak machine w do podróży w czasie i przestrzeni
>>> ku jakiejś sali koncertowej z przeszłego wieku. Albo jako muzyka
>>> z instrumentam, co przyszedł do nas w gości.
>>
>> Tak na marginesie, co mnie zawsze uderza, jak dalece jesteśmy
>> urobieni w kwestii codziennego słuchania ze zniekształconą
>> charakterystyką, jakimiś podbitymi basami np. Później idę na
>> jakiś koncert klasycznej i wręcz razi mnie, że to nie brzmi
>> jak powinno.
>
> To samo jest z obrazem. Człowiek jedzie w jakieś Znane Miejsce
> i ma pretensje do świata, że nie wygląda to tak jak na zdjęciach
> z fotoszopa.

Tu jest trochę jak z hotelami, lepiej sprawdzić na Tripadvisorze czy
innym, zdjęcia tych co tam wcześniej byli.

Z muzyką tak się nie da. Idę, słucham, płasko jak nie powiem co. Po pół
godzinie trochę robi się lepiej. Ale nie wiem czy to ostatecznie działa
jak ze słodzeniem, że wystarczy nie przesładzać i będzie za jakiś czas
dobrze (też słodko).

No i dochodzi jeszcze głęboko filozoficzne pytanie: skoro podbite basy i
soprany są miłe (a dla większości, w tym dla mnie, są) to czy jest sens
z nich rezygnować dla paru/nastu godzin rocznie w filharmonii.

--
Marcin