On Thu, 28 Jun 2012 23:17:00 -0700 (PDT),
s...@g...com <s...@g...com> wrote:

> Witam
> Na militaria.pl jakiś czas temu toczyła się dyskusja na temat
> komputerowego modelowania spadania Prezydenckiego samolotu i
> przypomniały mi się stare czasy.
>
> Wtedy korzystałem z MES-u (dokładnie mówiąc Abaqus-a) i
> pamietam do dzisiaj jak pewien siwy profesor zadał mi pytanie:
> Jak to ma się do rzeczywistości ?

MES jest tylko *narzędziem* służącym (głównie) do przybliżonego
rozwiązywania równań opisujących zagadnienie.

W takim ujęciu są dwa elementy:

1. Jak _przybliżone_ rozwiązanie ma się do rozwiązania ścisłego.

2. Na ile równania, które rozwiązujemy (tzw. _model matematyczny_)
dokładnie opisują rzeczywistość.

W pierwszej kwestii bywa różnie, bardzo silnie zależy to od
zagadnienia. W niektórych (np. statyka belek) przybliżenie jest
tak dobre, że trzeba się mocno naszukać aby zobaczyć różnicę. W
innych (np. stateczność słupa) widać wyraźnie różnice. Są też
takie zagadnienia, które są bardzo wrażliwe na tolerancje czy
inne parametry używane w trakcie rozwiązywania (niezwiązane z
samym zagadnieniem). Przykładowo, szukając toru lotu pocisku
(skoro o militariach), stosując zbyt duży krok czasowy
(całkowania) możesz uzyskać bzdurę, że karabin to na 10km strzela.

Na ogół, użytkownik MESu jest odizolowany od różnych takich
problemów numerycznych, jest to środku tak robione aby dawało
małe błędy. Z jednym bardzo istotnym wyjątkiem. Numeryka stara
się dobrze rozwiązać model dyskretny a użytkownik chce mieć w
miarę dokładne rozwiązanie modelu ciągłego (równania
różniczkowe). Dlatego, ciągle jeszcze, użycie MES wymaga
umiejętnego podziału na elementy skończone. Inaczej można
wyprodukować przybliżenie kompletnie odległe od rozwiązania
ścisłego zestawu równań (różniczkowych) zagadnienia.

Druga kwestia, czyli na ile równania którymi opisujemy
zagadnienie odpowiadają rzeczywistości, to jest właściwie cała
sztuka inżynierii. Gdzie można pominąć tarcie a gdzie go pominąć
nie wolno. Gdzie można traktować materiał jako liniowy a gdzie
prowadzi to istotnych błędów.

Jeśli czegoś nie ma w modelu, to użycie MES tego nie zmieni.
Jeśli będziesz modelował zadanie lotu pocisku pomijając opór
powietrza, to bez względu na to czy użyjesz MES czy rozwiążesz na
kartce wyjdzie ci, że najdalszy zasięg jest przy kącie
podniesienia 45st. Natomiast w rzeczywistości najcięższe działa
okrętowe strzelały przy kącie 50-55 st., bo wtedy pocisk leciał
na większej wysokości co zmiejszało opór powietrza. Dokąd w
modelu nie ma oporu powietrza i zależności od wysokości to nie ma
możliwości aby odtworzyć jak Bismarck strzelał do Hood-a.

AMX

--
adres w rot13
Nyrxfnaqre Znghfmnx r...@b...cy