Pan J.F. napisał:

>>> A - teraz skanuja i sprawdzaja w bazie osob poszukiwanych.
>>> Niektorzy sie bardzo dziwia...
>> Ja to się dziwię jak wtedy sprawdzali. Ale jak celnik wziął
>> paszport do kańciapy, to oddawał po kwadransie.
> Tego nie pamietam. Moze w jakims autokarze wszystkie paszporty ?

Za Gomułki, za wczesnego Gierka. Dobrze pamiętam z wyjazdów z
rodzicami. Nie dość, że paszporty sprawdzali długo, to jeszcze
kazali wszystko wyjmować z bagażnika. I lustrem lustrowali
podwozie samochodu. Na granicy "bratnich krajów". Bo na innych
granicach tylko przystakiali pieczątkę -- wiedzoeli, że nam to
jest potrzebne.

>> Kolejki na granicy stały kilometrowe, choć ruch ruch był
>> wielokrotnie mniejszy.
> Ruch byl mniejszy, wiec i listy podejrzanych krotkie.

Albo odwrotnie -- same podejrzane elementy.

> O ile pamietam to w pociagu dosc sprawnie im szlo - jak sie ma
> wydrukowane posortowane listy nr paszportow, to szybko idzie.

A to nie wiem, bo tylko raz mi się zdarzyło pociągiem.

>> Niemcy mają nawet więcej powodów, by obsłużyć "ł", niż mu umlauty
>> -- język serbołużycki ma tam status urzędowego.
> z "ł" czy bez ?

Z "ł".

> Unicode i Windows daje nowe mozliwosci ... ale i nowe problemy.
> A niech zaczna jacys sie domagac po chinsku, koreansku, arabsku ...

Unikodu nikt nie uznaje za alfabet urzędowy, Japończycy są najbliżsi,
ale to jednak nie to.

U nas przyjęto (słusznie), że urzędowo obowiązuje alfabet łaciński.
Diakrytyki i dodatkowe litery w tym alfabecie nie są precyzyjnie
uregulowane, więc jak ktoś ma w nazwisku jakieś akcenty, thorny
czy inne cósie, to jeśli się da, jest to repektowane. W Serbii
mają dwa alfabety, *absolutnie równorzędne*. Urzędy muszą być na
to przygotowane, urzędnik powinien znać oba, choć obywatl na ogół
posługuje się jednym. Transliteracja jednego w drugi jest prosta,
oczywista i powszechnie znana.

Są też kraje (nam sąsiednie), które poza używaną oficjalnie cyrylicą,
same transkrybują w dokumentach nazwiska swoich obywateli. I tu
pojawia się problem, bo oni to robią na modłę anglosaską, co nijak
nie przystaje do ich słowiańskiści. A taki na przykład białoruski,
tak samo jak serbski, ma swoją notację łacińską, tyle że dużo starszą,
bo średniowieczną. Potem jak się imigrant ze wschodu polonizuje, to
zmienia nazwisko, by mieć je normalnie zapisane. Znam takie przypadki.

--
Jarek