Pan Mateusz Viste napisał:

>>>> Używając innych martwych klawiszy można napisać Ľ, ľ, â, ň, ă, ş
>>>> i co tam jeszcze może się trafić urzędnikowi stanu cywilnego
>>>> (i nie tylko jemu).
>>>
>>> Pod warunkiem, że urzędnik ma oprogramowanie kompatybilne z jakimś
>>> UTF-em oraz terminal potrafiący wyświetlać Unicode.
>>
>> Nie jest to warunek konieczny. Font postscriptowy w swoim podstawowym
>> kodowaniu (z początku lat osiemdziesiątych), mimo że ma tylko 256
>> glifów, również pozwala na to samo -- przy użyciu kompozytów.
>
> W druku - tak, da się. Głowica druknie literkę, cofnie się, i dodrukuje
> kreseczkę, pałeczkę czy inne kółeczko. Ale jakoś te dane trzeba najpierw
> wprowadzić - a zatem i wyświetlić, bo urzędnik musi przecież mieć
> WYSIWYG.

Drukowanie postscriptowe z cofaniem głowicy niewiele ma wspólnego. To nie
na tym polega tworzenie kompozytów. Komputery NeXT do wyświewtlania na
ekranie też używały postscriptu -- trzeba było takie kupić urzędnikom.
To też połowa lat osiemdziesiątych.

Zresztą drukarki igłowe pod koniec swojej epoki też nie cofały -- sekwencję
<literka> <backspace> <kreseczka> drukowały jednym cięgiem.

>> i tak zostały zmontowane w fabryce przez automat. To tylko ułatwienie
>> dla programów składających. Do prostego stawiania literek, jedna obok
>> drugiej, nie muszą być specjalnie inteligentne.
>
> Programy to jedno, API systemu operacyjnego (przykład z WinXP) to
> drugie. No i dochodzi czasem kwestia sprzętu - w trybie tekstowym VGA
> (a ten był wielce popularny w administracji jeszcze nie tak dawno
> temu), jak byś się nie spiął, to nie wyświetlisz niczego spoza matrycy
> 256 znaków, bo tam nie ma tak że można sobie gdzieś kreseczkę
> domalować (tak, w ten sposób działał egapl.exe, ale on dostawiał
> ogonki w pamięci karty VGA, limitu 256 znaków w żaden sposób nie
> przeskakiwał).

Jak działał egapl.exe, wiem dobrze, bo mnie mocno wkurzał. Raz dodać
do matrycy nie wystarczało, przy przełączaniu trybów trzeba było to
robić ponownie, więc program musiał siedzieć w RAM i czuwać nad sprawą.
I to zajmowanie pamięci mnie wkurzało, bo wciąż mi jej brakowało.
Napisałem więc swój program, który w pamięci miał tylko 18 znaków,
a nie całą tablicę 256. Sam w sobie też był mniejszy. Różnica była
kolosalna. To samo zresztą ze sterownikami klawiatury -- ludzie
używali jakichś wielkokilobajtowych pokurcy, mój miał poniżej 200
bajtów.

--
Jarek