2020-02-13 o 10:59 +0100, Jarosław Sokołowski napisał:
> Raczej we wszystkich było. Miałem Star SG-15, jedną z najstarszych
> drukarek do pecetów i najbardziej prymitywnych -- też dało się zrobić
> swoje znaki. Drukarki niezdolne do nauczenia się czegokolwiek, to
> margines.

Teraz dopiero doczytałem: "You can redefine up to six characters with
the command". O 12 za mało żeby sobie Mazovię ustawić. Trza by swój
własny program do druku zrobić, który na bieżąco redefiniuje znaki,
kiedy są potrzebne... Ale ludzie wolą jednak w normalnym edytorze pisać
(i drukować), a nie takie kombinacje uprawiać.

> Stąd pomysły, by wymieniać ROM z geneatorem znaków. Tak jak w kartach
> Hercules. Były takie oferty na rynku. Co ciekawe, mojemu znajomemu
> w szacownym instytucie naukowym nadworni informatycy wstawili swój
> EPROM z polskimi znakami do karty SVGA.

Kilobajt (albo dwa) RAMu piechotą nie chodzi. :)

> Wróćmy jeszcze do obsługi klawiatury. W środowisku TeXowców wymyślono
> kiedyś tak zwaną notację ciachową. Polskie lierki pisa/lo si/e
> stawiaj/ac prefiks w postaci uko/snika. (...)
> Ja wtedy zrobiłem sterownik klawiatury DOS-a, w który tak właśnie się
> pisało, ale na ekranie już było widać co potrzeba.

Ja rozumiem jeśli hobby, ale czy pisanie /a zamiast ALT+a jest
jakkolwiek lepsze? Sprawniejsze? Czy to jednorazowa sprawa dla pana
Zdzisia z magazynu, który kiedyś się tak nauczył i inaczej nie umie?

> Taki inteligentny martwy klawisz, który w zależności od kontekstu
> robił kreseczkę, ogonek lub kropeczkę.

Domyślam się, że dla 'ź' trzeba było wstukać /x, a dla '/a' wstukać
'//a'? Na czym polegała ta "kontekstowa" inteligencja?

> W sumie to sekwencyjne wciskanie klawiszy jest
> mniej podatne na błędy niż użycie Alt.

Czy nie dla takich wymagań został stworzony układ klawiatury
"maszynistki"?

> Zasób mogę wysłać mailem.

A to chętnie - nie wiem, czy dzisiejsza praktyczna wartość jest
znacząca, ale z ciekawością sprawdzę jak sprawuje się w porównaniu z
egapl czy ogonkami.

Mateusz