Pan RoMan Mandziejewicz napisał:

>> Po to, żeby mieć wydrukowane. A przynajmniej wypedeefowane.
>> Jednak zamiast "PO CO" lepiej zapytać "DLACZEGO TAK". Moje
>> wcześniejsze wyjaśnienia są tylko omówieniem tego, co przeczytałem
>> w kombatanckich wspomnienach: "Spolszczałem sprzęt i programy
>> i NIGDY by mi do głowy nie przyszło tak dziwaczne rozwiązanie".
>> To chyba wyjaśnia wszystko. Żeby coś zrobić lepiej, najpierw musi
>> pojawić się świadomość niedoskonałości obecnych rozwiązań. A potem
>> pomysły, jak zrobić to lepiej. Skoro nie przchodzą do głowy
>> "dziwaczne" pomysły drukowania literkami przygotowanymi do danego
>> języka, robi się to znaną i dobrze opanowaną techniką cofania
>> głowicy.
>
> Pacz mię na usta: "W Spectrum, dla Tasworda". To było ponad 30 lat
> temu.

A jaka to różnica? "Czasy Spectrum i Tasworda" to te same czasy,
co czas PC. Jedno i drugie zaczęło się wraz z rozpoczęciem lat 80.
Drukarki te same były, tak samo z nimi można gadać, niazależnie
od rodzaju komputera.

> Bardzo łatwo, z dzisiejszej perspektywy, wyśmiewać cudze rozwiązania
> z czasów, gdy w firmie zatrudniającej 4500 osób była JEDNA drukarka,
> jedno Meritum (w wypasionej konfiguracji) i jeden ZX Spectrum. Jeszcze
> nie było żadnego PCta.

"Kiedyś wokół jednego komputera kręciły się setki informatyków, dzisiaj
informatyk musi mieć pieczę nie tylko nad swoim pecetem, ale na setką
innych komputerów, używanych przez ludzi nie mających o nich pojęcia".
W ten spoóbw czasach tamtej rewolucji tłumaczono (mądrze) kiepski stan
oprogramowania. Na dobrą sprawę wśród tych czterech tysięcy ludzi
powinien znaleźć się ktoś, kto przeczyta instrukcję obsługi do SG-15
(czy co to tam było).

> Co do rozwiązań polskich liter - to był jedyny przypadek, gdy musiałem
> zmagać się z drukarką igłową bez polskich znaków. I to tylko dlatego,
> że nie mogłem tą drukarką swobodnie dysponować. Pozostałe igłówki
> miały polskie znaki e EPROMie i nie trzeba było używać żadnych protez.

Wiele zmieniło się od tamtych czasów. Nie tylko w sprzęcie i dostępnym
oprogramowaniu, ale też w podejściu ludzi, który cały czas starali się
czynić te maszyny sobie poddane. Mam szacunek do ludzi, którzy startując
od poziomu Himilsbacha robili rzeczy coraz lepsze, a wcześniejsze błędy
wykorzystywali do nauki. Przeciwne uczucia nawiedzają mnie, gdy ktoś po
latach normalne rozwiązania nazywa "protezami", a niezbyt mądre pomysły
powszechne w tamtym czasie wychwala pod niebiosa. Czyli nieczego się nie
nauczył. I już pewnie się nie nauczy.

> A jak przyszły drukarki laserowe - w moim przypadku była to drukarka
> Również Star Micronics LaserPrinter 8 III, licencjonowana z HP
> LaserJet III - to problem polskich liter znikł całkowicie. Wtedy już
> niemal wszyscy do tekstów używali ChiWritera a resztę robiło się na
> igłówkach. W międzyczasie był m.in. Lettrix ale to raczej do WordStara
> jeszcze. Ze względu na lepszy wygląd całości, nie tylko polskich
> literek.

Kolejny polski ewenement -- edytor Chi Writer używany przez "niemal
wszystkich". Na świecie był programem niszowym, wykorzystywanym przez
jakichś zwariowanych naukowców do pisania swoich wymyślnych formułek.
U nas zyskał uznanie tylko z tego powodu, że dało się w nim metodą
"na rympał" rozwiązać "problem" polskich literek.

--
Jarek