Pan Mateusz Viste napisał:

>> On był Górbiel jednak.
> Ale wtopa. Od kilku dni szukam go po internecie, w myślach powtarzając
> "Andrzej, Andrzej, gdzież ja Cię znajdę po tylu latach", a tutaj
> wklepałem bez zastanowienia... Trochę wstyd.
>
>> Ja przy pracach wykopaliskowych związanych z tym wątkiem dotarłem do
>> warstwy zawierającej pakiet "polonica" w wersji oryginalnej. Czyli
>> jest archiwum ARJ
>
> Mmmm, ARJ. Widzę kolega też koneser.

E tam koneser. Pliki przeleżały z górą ćwierć wieku w spakowanej formie.
ARJ nie miałem, więc doaptowałem. W środku dokumentacja zakodowana rzecz
jasna po dosowemu. Przypomniałem sobie, że mam gdzieś skrypt do traslacji,
znającey te wszystkie mazovie i dehaeny. Patrzę do środka -- autorem jest
Andrzej Górbiel.

>> Po rozpakowaniu wylazły z wnętrza 244 pliki o dacie 28 grudnia 1993.
>> Więc jest to późny neolit, właściwie schyłek epoki, w której jakieś
>> polonizowanie było potrzebne.
>
> Bo ja wiem? DOS w zasadzie zaprzestał panowania dopiero po 1995, za
> sprawą ofensywnej operacji "Chicago". Co prawda już wcześniej system
> operacyjny MS-DOS wspierał polskie szlaczki bez potrzeby dodatkowych
> narzędzi, ale robił to jednak w dość kłopotliwy (nie-mazowszany)
> sposób. Dziś rozumiem dlaczego tak robił, ambitnie próbując dać
> możliwość klepania kilku-językowych tekstów, ale wówczas dużo
> ważniejsze było dla mnie zachowanie semigrafiki, więc zastanawiałem
> się niejednokrotnie dlaczego William w tak złośliwy sposób spaskudził
> nam kodowanie.

Ja już powiedzmy od 1990 roku, a może i wcześniej, nie odczuwałem
żadnych dolegliwości związanych z kodowaniem DOS. Nawet jak trzeba
było na raz używać wielu "standardów", to jakoś dawało się wcisnąć
gdzieś filtr, który robił ponwersję w locie.

Sposób rozmieszczenia krzaczków może komuś się podobać albo nie,
ale jednak z technicznego punktu widzenia wszystko zostało dobrze
zinternacjonalizowane. Teraz ze zduminiem czytam, że ktoś pracowicie
dziergał bitmapowe fonty do drukarki laserowej (to nie jest uwaga
personalna -- po prostu zauważam, jak brak dostępu do informacji
może utrudnić życie). W każdym razie drukarki laserowe (chyba że
Cannon lbp-8) same w sobie świetnie drukują rozmaitymi fontam (też
skalowanymi) w dowolnym kodowaniu. I to w sposób maksymalnie wygodny
dla programisty.

>> PCL to w sumie niezły język opisu strony -- najlepszy dowód, że w
>> niezmienionej formie używany jest do dzisiaj
>
> Czy tak znów niezmienionej? Kiedy ostatni raz walczyłem z drukarką,
> miałem do wyboru kilka wersji: PCL5, PCL5e, 5c, 6... Metodą prób i
> błędów dobrałem coś działającego, ale przy innym dialekcie niż ten
> jeden działający, drukarka albo drukowała byle co, albo się całkiem
> zawieszała. A była to jakaś laserówka z okolic lat 2000 - chyba
> Lexmark.

Zawsze mnie przestrzegali przed używaniem klonów. Rozumiem, że ta
walka to dobór jednego ze sterowników dostępnych z jakimś podejrzanym
systemem. Przed podejrzanymi systemami to mnie nawet przestrzegać
nie trzeba. A sam PCL jest dla mnie czytelny i zrozumiały. Gdybym
dzisiaj miał napisać program metodami oldskulowymi, czyli obywając
się bez zewnętrznego wsparcia systemu -- to bym bez trudu drukował
co tylko zapragnę.

>> W razie czego mogę przekazać obiekt do badań w zaprzyjaźnionym
>> laboratorium.
>
> Chętnie pooglądałbym te materiały, a i może wstawiłbym je w jakiejś
> formie na światową sieć, dla przyszłych pokoleń archeologów.

Nie wiem czy to nie jakiś arcykomercyjny produkt, bo wygląda dość
porządnie. Ale autor jest podpisany -- i znany guglowi.

--
Jarek