W dniu 14.08.2017 o 10:59, cef pisze:
> W dniu 2017-08-14 o 07:59, Wiesiaczek pisze:
>> W dniu 13.08.2017 o 22:54, cef pisze:
>>> W dniu 2017-08-13 o 20:37, RadoslawF pisze:
>>>
>>>>> A to fabryki pozamykać a przemysł rozwijać?
>>>>> Już chyba nic z Twoich wyjaśnień nie rozumiem?
>>>>> Jeśli uważasz fabryki za niepotrzebne i zostały one zaorane, to jak
>>>>> widzisz rozwój przemysłu? Bez fabryk? Manufaktury jakieś czy co?
>>>>
>>>> Przestarzałe uważam za niepotrzebne i takie których wyrobów
>>>> ludzie nie chcą kupować. Ja wolał bym modernizować zamiast likwidować.
>>>> Ale politycy jak widać wiedzieli lepiej.
>>>> Co gorsza poparliśmy ich pomysły głosując portfelami
>>>> za wyrobami zagranicznymi.
>>>
>>> A uważasz, że nasze było konkurencyjne?
>>> Że było warte naszego portfela czy tylko patriotycznie mieliśmy się
>>> decydować na nasze?
>>o
>> Ale o co pytasz?
>
> Przedpiśca zasugerował, że dokonano wyboru portfele
> pomiędzy wyrobami pochodzącymi z resztek naszego przemysłu
> a wyrobami z importu - tak jakby był jakiś wybór.
> I pytam czy był jakiś wybór, bo wg mnie to co oferował
> nasz przemysł w fazie przełomu ustrojowego nie było wiele warte
> i wyboru żadnego nie było

Zmyliłeś mnie tym rodzajem nijakim (było) :)

Co do koncepcji, to wybór był, jak to zresztą zawsze bywa.

Posłużę się analogią:

Sąsiad ma piękny dom i jeździ mercedesem.
Ja jestem wieśniakiem i mam co prawda dom i kilka hektarów pola, które
mi wystarcza na dostatnie życie, ale stać mnie tylko na jazdę maluchem.

Teraz mam dwa wyjścia:
1. Sprzedać dom i pole i kupić mercedesa.
2. Uprawiać pole i kupić tego mercedesa za zarobione pieniądze za trzy lata.

Rozsądek podpowiada drugie wyjście, ale chcenie jest ważniejsze i naród
wybrał pierwsze (tak samo jak zadłużanie się w bankach, by kupić
mieszkanie lub samochód od razu).

Czy to jest brak wyboru?

Nie. To jest brak odruchów społecznych i zdroworozsądkowych.

Ważniejsza jest zarobiona/ukradziona złotówka niż wspólne 1000 zł za
jakiś czas.

I w ten sposób doszliśmy do murzynów, sprzedających swoje bogactwa za
szklane paciorki.
Sprzedaliśmy wszystkie srebra rodowe za Coca-colę i kolorowe reklamy na
budynkach.

Pozbyliśmy się przemysłu motoryzacyjnego ale też każdego innego.
Sprzedaliśmy stocznie, banki, rolnictwo, energetykę, armię i zostaliśmy
z kolorowymi reklamami i poklepywaniem po plecach przez beneficjentów
tych dóbr.

Przykładowo, o ile w czasach PRL-u ryby były tanie, ogólnie dostępne i w
ogóle (jeśli ktoś pamięta) podanie ryby na obiad gościom świadczyło o
skrajnej biedzie!
A teraz? Mało kogo stać na jedzenie ryb!
Przypomną, że sprzedaliśmy trzy (wszystkie) duże przedsiębiorstwa
dalekomorskie.

Takich przykładów jest mnóstwo.

No i co z tym wyborem?


P.S. Podana analogia nie ma odzwierciedlenia w mojej sytuacji społecznej:)
Nie jestem rolnikiem i nie mam pola. No, kawałek lasu owszem:)

--
Wiesiaczek (dziś z podkarpackiej wsi)
"Ja piję tylko przy dwóch okazjach:
Gdy są ogórki i gdy ich nie ma" (R)