On Thu, 18 Nov 2021 07:36:01 -0800 (PST), Konrad Anikiel wrote:
> On Thursday, 18 November 2021 at 21:41:45 UTC+9, Piotr Wyderski wrote:
>> Konrad Anikiel wrote:

>> [...] Najtrudniejsze jednak były takie specyficzne, bardzo
>> skomplikowane klucze, do których skopiowania trzeba było użyć specjalnej
>> metody, opracowanej zresztą przeze mnie i opierającej się na
>> wykorzystaniu rury wypełnionej silikonem. Jakoś się udało, zdążyłem i
>> pęk wrócił do kieszeni ambasadora w porę."
>>
>> I to mnie zainteresowało. A tutaj: "W środku znaleźliśmy zapasowy klucz
>> do tego problematycznego zamka, zrobiliśmy formę w silikonie i odlew w
>> żywicy. Pamiętam, że jak mój kolega pierwszy raz go zobaczył, to
>> zapytał, co to w ogóle jest, bo faktycznie ten przezroczysty przedmiot z
>> żywicy wcale nie wyglądał jak klucz. Ale ważne, że działał jak trzeba."
>>
>> Dziękuję za kolejny ciekawy pomysł do testów.
>
> W książce nie ma szczegółów jak to wyglądało, bo te klucze
> trójwymiarowe były, nie wciśniesz go w ten kit żeby po prostu
> wyciągnąć i mieć odbity dowolny kształt. Musieli to odciskać
> przynajmniej z dwóch stron w kicie który był lepkoplastyczny,
> znaczy w miarę miękki jak go ciśniesz, a jak przestajesz cisnąć to
> już się nie odkształca sam pod wpływem własnego ciężaru albo
> przyspieszeń od np. noszenia tego odcisku w kieszeni czy w torbie.

silikon sprezysty jest, to teoretycznie mozna sobie wyobrazic zalanie
klucza w okraglej formie, poczekac na utwardzenie, rozciagnac
zalewe/forme, wyjac klucz ... a forma wroci do pierwotnego rozmiaru.
Ale jak to zrobic w szczególach ?

> Peerelowska plastelina była gówniana, ale można było do niej dodać
> drobnego proszku metalowego (dla dobrego rozprowadzania ciepła) i
> mogła się nadać od biedy.

Byly tez jakies modeliny, w tym czeskie ..

> Ale tam biedy nie mieli, koledzy z
> enerefu przysyłali lepsze materiały. Te służby nie musiały się
> martwić o wkład dewizowy.

Dokladnie ...


J.