Użytkownik ACMM-033 napisał:
> Teraz
> zagdybam czymś może, co istniało, jak sobie wyobrażam zapinanie
> abonentów... trochę zainspirowało mnie rozwiązanie z systemu IRT2000,
> pozwalające zrealizować połączenie lokalne, bez zajmowania kanałów do
> krotnicy macierzystej (choliwka, po 15 latach trochę mi się
> pozapominało),

Jeden z typów koncentratorów wyniesionych centrali S12J pozwalał na
zamykanie ruchu wewnątrz obiektu, bez połączenia z hostem. Nie było
wtedy taryfikacji. Nie każdy typ na to pozwalał. W stojaku były
zamontowane płyty pola komutacyjnego SWCH (switch). Nie wiem jak to
wyglądało w innych typach central.


> Ktoś z edziesiątki coś mi powiedział, że zbyt licznie się jej rozbudować
> nie da, bo dokładanie jej za dużo zasobów spowoduje, że zacznie ona
> jakby gonić w piętkę, wkładając coraz wiecej swojej niewielkiej mocy w
> utrzymanie samej siebie... ale to też lata temu, więc już się
> pozacierało w pamięci. Mówił mi, że lepiej dwie centrale obok siebie
> wtedy mniejsze postawić, niż tworzyć jedną dużą. No, może jakieś sygnały
> sterujące dało by się popędzić wspólnie, coby nie duplikować modułów,
> ktorych duplikowania dało by się uniknąć w miarę niewielkim wysiłkiem?
> Np. maszyna sygnałowa, zegar, no, co jeszcze... ?

Tam nie było maszynki sygnałowej, jak na elektromechanicznych. Były
stojaki ETA i generator prądu dzwonienia - albo sieciowy w szafie z
bezpiecznikami, albo falownik przy awaryjnym zasilaniu bateryjnym.
Niezależne od ilości stojaków. Falownik był na każdym abonenckim
koncentratorze.
Centrala E10A mogła mieć do 64 (0 do 63) tzw. US-ów, czyli jednostek
logicznych, jednostek wyboru. Koniec. Ani jednego więcej. Czy będą
zajęte przez łącza miedzycentralowe (jak w MM, MN lub tranzytowej), czy
przez stojaki abonenckie, to kwestia projektu. Jak wszystkie zajmiesz
abonentami, to nie wyjdą w świat. Dawała radę przy pełnej konfiguracji
64 US-ów.
Problem tkwił w czymś innym - potrzebne było tzw. CTI, czyli
minikomputer sterujący. Odbierał meldunki z centrali, przez terminale
operatorskie wysyłał rozkazy sterujące do centrali, zapewniał
wykonywanie testów itp. Część zadań mozna było wykonać na pulpicie
stojaka ale bez przesady, np. nie założyło się blokady na abonencie. Na
koncentratorach można było wymienić płytę z programem eksploatacyjnym na
testowy i zapuszczało się test. Odczyt na pulpicie. Rekord pracy bez
CTI, jaki doświadczyliśmy, to 3 tygodnie. Przez ten czas nie można było
nic zrobić z kategoriami abonentów, np. nie zapisaliśmy nowego, nie
włączyliśmy dłużnika. Alarm, to tylko wycie i bieg do stojaka, żeby
odczytać kod alarmu. Nic więcej.
Taki komputer CTI mógł obsługiwać więcej, niż jedną centralę ale moim
zdaniem dwie, to maksimum. Mieliśmy grafik kto, kiedy robi testy. W
razie awarii prosiliśmy o czas dla nas. Oryginalnie Francuzi stosowali
maszynę o nazwie Mitra. W Polsce stosowano węgierskie Videotony R11 Plus.

Jeżeli chodzi o gonienie w piętekę, żeby utrzymać samą siebie, to takie
stwierdzenie nie miało sensu w odniesieniu do E10A. Maksymalne 64 US-y
dawały radę bez zająkniecia. Największa centrala abonencka miała 21 000
numerów. Plus łącza oczywiście.
Za to ten tekst słyszałem w odniesieniu do S12J, która chyba 70% mocy
obliczeniowej procesorów poświęcała na samotestowanie w trakcie
normalnej pracy. Pytałem z ciekawości przy ilu numerach nasąpiłoby
jakiekolwiek zatykanie, czy inne utrudnienia w pracy. Dostałem
odpowiedź, że przy 70 000 numerów. Nie potwierdzę tego żadnymi skanami z
książki. Po prostu z ciekawości pytałem teletrowców jak to działa i ile
może obsłużyć.
Tylko uwaga - ta centrala nie miała jakiś głównych procesorów. Miała
dużo małych płyt procesorowych, rozproszonych w strukturze. O ile dobrze
pamiętam to na grupę 64 lub 128 abonentów był jeden procesor - szczegóły
uleciały mi z głowy. Na stojaku mogło być ich kilka sztuk. W innych
miejscach zajmowały się innymi zadaniami. S12J miała kilkanaście typów
płyt logicznych. Procesory spełniały różne zadania, w zależności od
miejsca i załadowanego programu. Program był ładowany z głównych
twardych dysków. Były dwa typy płyt: MCUA i MCUB. Pierwsza z układem
80386 a druga Pentium I. Ta druga trafiała w bardziej wymagające
miejsca. Kiedyś po prostu przyjechali do nas z nowymi płytami, założyli
je gdzie trzeba i załadowali nowy program eksploatacyjny. Być może
zastosowanie tych nwych płyt zwięszyłoby maksymalną pojemność. U nas
było znacznie mniej abonentów, więc nie były potrzebne do rozbudowy. Po
prostu niektóre zadania wymagały silniejszego procesora. Centrala nie
miała jakiegos głównego komputera, jak E10A, potrzebnego do testowania,
czy obsługi kategorii abonentów. To się załatwiało terminalami wpiętymi
do centrali. Nie było nic głównego, komputerowego, oprócz oscylatorów
kwarcowych, twardych dysków i napędów magnetooptycznych. To z grubsza
stanowiło głowę centrali. Niestety, dokładnej dokumentacji do płyt i
architektury nie mieliśmy.