Tak sobie czytam i znów krew mnie zalewa.

Parokrotnie szukałem pracownika i mogę Wam powiedzieć, że kwestie cenowe nigdy nie
były problemem. Nie dlatego że tak dobrze płacę czy tak niewiele kandydaci chcieli
zarabiać, tylko dlatego że zazwyczaj do rozmowy o pienišdzach nawet nie
dochodziło, a jak już doszło, to była to tylko formalność.

Zazwyczaj kandydat miał olewajšcy stosunek do pracy (przykładowo nie miał czasu
się spotkać i porozmawiać - to po co wysyłał CV?), rozmawiał z rękami w
kieszeniach w taki sposób, że od razu człowieka szlak trafiał, albo po prostu
chciał... ale niestety nie potrafił. Ze wszystkich _rozdań_ zawsze jak zaczynała
się rozmowa o pienišdzach - kandydat zostawał. Zaczynanie od oferty z $,
szegółowych wymagań i precyzyjnego CV moim zdaniem nie ma wielkiego sensu. Wolę
posłuchać kandydata, sprawdzić co potrafi - na to wystarczy czasami 5 minut,
czasami dzień i już jest o czym rozmawiać i można zdecydować co kandydatowi
zaproponować w kwestii obowišzków, a co za tym idzie i wynagrodzenia.
Dlaczego tak wolę? Co się stanie gdy ktoś przeczyta ofertę i zachwyci się kasš,
ale nie ma ochoty w zasadzie pracować? Nabierze mnie a po przykładowo roku wyleci
z pracy? A jeśli ktoś uzna że kasa za mała i nawet się nie pofatyguje, a tym
czasem zaoferował bym mu znacznie więcej - gdyż jest tego wart. Szkoda by było,
prawda?
Zauważyłem że zazwyczaj patrzycie z pozycji pracownika i do tego z nastawieniem
_należy mi się_. Wczujcie się w rolę pracodawcy, potraficie?

Pozdrowienia dlagrupowiczów.
Irek.N.