Pan Adam napisał:

>> Wszystko zależy od definicji betonu. Wprawdzie starożytni mieli
>> ponoć podobne pomysły, ale one zanikły w praktyce budowlanej
>> na wieki.
>
> Niestety, raczej nie siedzę w wej tematyce. Koloseum ani innych
> ruin (na razie - mam nadzieję) nie oglądałem.

Uwielbiam stare kamulce. Miło jest pomieszakać trochę w domu,
którego ściany maja dajmy na to 17 wieków. Właśnie się zbieram
żeby znowu (ileż można pracować po nocach).

> Tyle, co widziałem, to to, że wapno wymerdane z jajcem i piaskiem
> potrafi stać stulecia, w przeciwieństwie do gierkowskiego betonu.
> I nie tylko gierkowskiego.

Rzymskie podejście do cegieł bardzo ciekawe. Mało ich używano,
więcej kamienia. Jeśli już, to na przykład w łukach. Ale tam
cienkie cegły zdają się służyć głównie utrzymaniu w kupie zaprawy
-- spoina bywa sporo grubsza od cegły.

Ale ja o czym innym wcześniej -- zdaje się, że wypalano wtedy
również coś bliskiego naczemu cementowi.

>>> Zresztą nawet wędrujący księża przez wiele wieków zobligowani byli
>>> nosić ze sobą kamień, na którym odprawiali w drodze mszę.
>>
>> Kamień. Z łacińska zwany też "Piotrem".
>
> Tego nie pamiętam. Wywodzi się z etymologii imienia św. Piotra?

Raczej odwrotnie, to w drugą stronę idzie.

> Może gdzieś znajdę jakieś teksty w wolnej chwili.

"Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr [czyli Skała], i na tej Skale
zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą". [Mt. 16,18]

Jarek

--
a my w miskach sprzed lat trzech tysięcy
jak co rano jemy ryż na śniadanie,
i twierdzimy z uporem dziecięcym,
że nie śmierć to a zmartwychwstanie.