Pan Mateusz Viste napisał:

> Poruszono temat mojego domu, więc podaję: zimą, kiedy na zewnątrz
> jest -5, to rano w domu jest ok. 14 stopni. I ta temperatura potrafi
> utrzymać się dość długo, bo po kilku zimowych dniach niepalenia nadal
> jest 10-12 stopni.

Za to po kilku dniach palenia rośnie, jednak nie jakoś tak bardzo
oszałamiająco.

> To za sprawą ścian, które żyją swoim życiem i dążą do utrzymania
> temperatury średniorocznej niezależnie od woli mieszkańców i warunków
> atmosferycznych.

Nie tylko za sprawą dążeń i ambicji ścian, ale i Matki Ziemi, która
jest od spodu. One ściany jednak izolatorem nie są aż tak złym.

> Jak słusznie zauważył Jarek (z lasku), w nowoczesnym budownictwie
> jest zupełnie inaczej i oszczędności wynikające z chwilowego
> niegrzania mogą być niewielkie.

W nowoczesnym budownictwie też jest różnie, czasem na opak. W modzie
teraz budowanie na gruncie, na którym kładzie z pół metra różnych
styropianów, a na koniec płytę betonową z ogrzewaniem podłogowym.
Daje to duże oszczędności w ogrzewanu zimą, bo nie muszę dodawać,
że budynek też świetnie ogacony i ciepła nie traci. Nie traci nawet
przez pół dnia niegrzania, a i przez dwa dni nie tak dużo.

Jednak w lecie jest inaczej. Ciepło systematycznie wdziera się do
środka przez długie dni i tygodnie upałów. Trzeba je wyganiać klimą.
Oszczędności, jakie zostały nam po zimie, trzeba zwrócić latem na
chłodzenie, czasem z nawiązką. Nie jest całkiem oczywiste, czy w
klimacie jaki mamy w Polsce, dobra separacja od Matki Ziemi jest
jednoznacznie dobra. Przy słabszej izolacji (nie że w ogóle ma
jej nie być), zimą mamy straty przez podłogę. Ale fizjologicznie
jesteśmy przygotowani do chodzenia po chłodniejszym. Za to w lecie
ten dolny odbiór ciepła może być zbawienny, bez klimatyzatora da
się żyć.

--
Jarek