Użytkownik "Jacek Radzikowski" napisał w wiadomości grup
dyskusyjnych:pp1b1q$ij3$...@d...me...
On 10/02/18 17:53, J.F. wrote:
> Dnia Tue, 2 Oct 2018 08:28:57 +0200, Jacek Maciejewski napisał(a):
>>> Każdy wie że to działa ale niektórzy potrzebują zobrazowania. Ja
>>> używam
>>> takiego:
>>> 1. Pole e-m jest wszędzie
>>> 2. Direktor też jest zanurzony w polu
>>> 3. Pole wywołuje przepływ prądu w nim
>>> 4. Jak prąd płynie to direktor promieniuje
>>> 5. ponieważ jest krótszy niż pół fali to promieniuje w innej fazie
>>> 6. tak dobranej by w miejscu gdzie jest właściwy dipol fazy od
>>> pola e-m
>>> nadajnika i tegoż direktora się nakładały
>
>Rozkład energii EM jest 3-wymiarowy. W przypadku pojedynczego dipola
>wykorzystujesz energie z jednego wycinka przestrzeni.

Moj pierwszy problem - nie potrafie sobie wyobrazic o jaki wycinek
chodzi w przypadku dipola :-)
Szerokosc preta ? No nie, ze wzorow i z praktyki wynika wiecej.

> Każdy kolejny direktor jest dipolem, który jest zasilany energią z
> kolejnego wycinka,

No i tu jest drugi problem - jesli pierwszy direktor odbiera moc z
pewnego wycinka przestrzenii, to za nim powinna byc moc fali slabsza.

Oczywiscie on tez promieniuje, wiec za nim jest ... taka sama ? (*)

>i ją wypromieniowuje z odpowiednim przesunięciem fazowym. To wszystko
>się sumuje w płaszczyźnie dipola odbiorczego, i stąd bierze się zysk
>energetyczny. Z kolei reflektor jest tak zaprojektowany żeby
>interferencja w płaszczyźnie dipola odbiorczego była destruktywna,
>przez co "izoluje" od promieniowania dochodzącego z tyłu anteny.

A nie chodzi takze o to, zeby dla fali przychodzacej "z przodu" byla
interferencja konstruktywna ?

(*) ten promieniujacy direktor, a takze dipol odbiorczy - on
interferuje z fala przychodzaca, i w efekcie w wielu miejscach
przestrzenii pole sie zmienia.
Stamtad odbiera energie ?


J.