Pan Mirek napisał:

> Ja przed diodami ładne światełka zawsze odnosiłem do pryzmatu albo
> siatki dyfrakcyjnej. Ale nie świecisz na ścianę i patrzysz na nią
> tylko idziesz pod ścianę i patrzysz na pryzmat tak, żeby widzieć
> konkretny kolor. Często jednym okiem jak jesteś blisko. Wtedy
> właśnie widać piękny zielony, wszystkie piękne

W dzieciństwie miałem mikroskop. Mikroskop miał filtr polaryzacyjny
w stoliku i nakładkę polaryzacyjną na okular. Jako że ojciec był
geologiem, w domu zawsze było pełno próbek różnych minerałów. Wśród
nich gips. Gips krystalizuje w postaci przezroczystych płytek, coś
jak mika, tylko bardziej miękkie. Można sobie złuszczać warstewki.
Ja je oglądałem pod mikroskopem w świetle spolaryzowanym przy
najmniejszym powiększeniu. No i w ten sposób odkryłem dwójłomność
kryształów gipsu. Przy dwóch polaryzatorach (jak w wyświetlaczu LCD)
efekt jest taki, że warstewki o stałej grubości przepuszczają
(wzmacniają) światło o określonej długości fali. Czyli pojawiają
się obszary świecącem wybranym kolorem tęczy. A zaraz obok innym. Po
przekręceniu polaryzatora o 90° kolory zmieniają się na dopełniające.
Jakież to piękne!

--
Jarek