On Mon, 27 Oct 2025 22:31:09 +0100, Jarosław Sokołowski wrote:
> Pan Mirek napisał:
>> Ja przed diodami ładne światełka zawsze odnosiłem do pryzmatu albo
>> siatki dyfrakcyjnej. Ale nie świecisz na ścianę i patrzysz na nią
>> tylko idziesz pod ścianę i patrzysz na pryzmat tak, żeby widzieć
>> konkretny kolor. Często jednym okiem jak jesteś blisko. Wtedy
>> właśnie widać piękny zielony, wszystkie piękne
>
> W dzieciństwie miałem mikroskop. Mikroskop miał filtr polaryzacyjny
> w stoliku i nakładkę polaryzacyjną na okular. Jako że ojciec był
> geologiem, w domu zawsze było pełno próbek różnych minerałów. Wśród
> nich gips. Gips krystalizuje w postaci przezroczystych płytek, coś
> jak mika, tylko bardziej miękkie. Można sobie złuszczać warstewki.
> Ja je oglądałem pod mikroskopem w świetle spolaryzowanym przy
> najmniejszym powiększeniu. No i w ten sposób odkryłem dwójłomność
> kryształów gipsu. Przy dwóch polaryzatorach (jak w wyświetlaczu LCD)
> efekt jest taki, że warstewki o stałej grubości przepuszczają
> (wzmacniają) światło o określonej długości fali. Czyli pojawiają
> się obszary świecącem wybranym kolorem tęczy. A zaraz obok innym. Po
> przekręceniu polaryzatora o 90° kolory zmieniają się na dopełniające.
> Jakież to piękne!

To samo jest w różnych plastikach.
W dodatku zależy od naprężeń

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb
/e/e4/Plastic_Protractor_Polarized_05375.jpg/1280px-
Plastic_Protractor_Polarized_05375.jpg


J.