On 2025-10-25, Jarosław Sokołowski <j...@l...waw.pl> wrote:
> Pan Marcin Debowski napisał:
>
>> Nie wiem czy rozumiem, chodzi wyłącznie jak kolor nazwie? Tu to zgoda,
>> bo jest to zapwne wypadkowa wcześniejszych doświadczeń (uwarunkowań
>> srodowiskowych). Z tym, że zawsze można weryfikować, którymś ze
>> wspomnianych narzędzi podług pewnego wzorca i średnich populacyjnie
>> odpowiedzi.
>>
>> Ale przedpiśca mówi, że wierzy Ci na słowo, że są róznice, które Ty
>> widzisz (gdzie on nie widzi) co przecież można zweryfikować robiąc
>> zdjęcie i postępując jak sugerowałem.
>
> Rzeczony przedpiśca zmierzy gimpem i zauważy, że dwie plamy opisane
> w różny sposób w przestrzeni RGB on widzi tak samo, więc: [1] ja coś
> ściemniam z tymi różnicami. Ale tak nie powie, bo wie o co w teorii
> chodzi w widzeniu trójbarwnym, jednak w praktyce co do moich odczuć
> musi mi wierzyć na słowo.

W praktyce może Cię potestować. Da jakiś zestaw par z kilkoma takim
samymi, gdzie on będzie wiedział co i jak. Jak konsekwentnie będziesz
widział różnicę, którą jakieś narzędzie też dostrzeże, a oko przedpiścy
nie, no to już nie tylko Twoje słowo.

> Chociaż z wnioskiem numer [1] miałby w zasadzie rację. Nieskończenie
> wiele kombinacji kilku (np. trzech) świateł o różnych barwach daje
> wrażenie tego samego koloru. Nawet bywa tak, że to, co ja uznam za
> to samo, dla daltonisty będzie czym innym.
>
> Zauważmy przy tym, że różnica w postrzeganiu kolorów przy użyciu dwóch
> albo trzech receptorów jest jakościowa, a nie ilościowa. "Dwukolorowa"
> osoba ma taką sama zdolność percepcji bieli jak "trójkolorowa". Jeśli
> w zrównoważonym widmie zacznie pojawiać się wybrzuszenie po stronie fal
> krótkich, kolor światła będzie odbierany jako coraz bardziej niebieski.
> Przez jednych i przez drugiech. Ale gdy asymetria pojawi się z drugiej
> strony, dwukolorowiec zauważy kolor "bieski". Dla trójkolorowca ten
> bieski może być zielonym, żółtym lub czerwonym -- w zależności od tego,
> w którym miejscu garb ma maksimum.

Wydaje mi się, że nie musi być to samo. Raz, że jakieś maksyma czułości
tcyh 2ch kolorów nie będą się pokrywały z tymi przy trzech, przy stałym
spektrum "emisyjnym" oświetlenia (zapewne istnieje pewna graniczna
czułość), dwa, że mózg może trochę w tym też mieszać i po swojemu
przetwarzać te sygnały.

> Zatem dla dwukolorowca przestrzeń barw jest liniowa -- od niebieskiego,
> do bieskiego. Do przedstawienia barw widzianych przez trójkolorowca jest
> już konieczna dwuwymiarowa płaszczyzna (a na niej koło lub trójkąt barw).

Wiem co masz na myśli, ale nie wiem na ile te niepokrywające się maksyma
czułości mogą tu bruździć. Czy należy zakładać, że to są zawsze te same
maksyma, a po prostu brakuje jednego receptora (nie ma żadnych
fizycznych/fizjologicznych synergii)

--
Marcin