AlexY wrote:

> Takich rzeczy się zwyczajnie nie robi wprost z portu GPIO.

Bez wyraźnego powodu technicznego, a "jedynie" z przyzwyczajenia
i powodów ekonomicznych związanych ze skalą. Ja nie mam żadnego
problemu z wyobrażeniem sobie banku dedykowanych pinów do
sterowania MOSFFETami, skoro mam piny do sterowania np. LEDami.
Tym bardziej, że co nowsze procki pracują na 1,8V i niżej,
a wyprowadzenia 3,3V są obsługiwane przez wbudowane translatory
poziomów. A skoro się dało zrobić translator na 3,3V, to da się
zrobić i na 12, albo 24. Kwestia "chcenia" producenta.

> Ewentualna awaria z powodu przepięcia zatrzyma się na obwodzie w którym
> awaria wystąpiła, jak podepniesz się wprost do GPIO to go sfajczy i
> losowo może lecz nie musi wykonać niechciane aktywności na innych
> wyjściach.

Dokładnie to samo będziesz miał, gdy padnie driver. W szczególnym
przypadku może paść tlenek bramkowy i driver dostanie pełnym
napięciem drenu, które przejdzie przez martwe już obwody drivera
i uwali sterujący nim GPIO. Awaria to awaria i nie ma znaczenia,
gdzie się fizycznie znajdował driver.

> Oczywiście są mikrokontrolery z wbudowanymi driverami ale to są układy
> robione pod zamówienie i nie są dostępne w handlu.

No ale co z tego, Twoim zdaniem, właściwie wynika?

Kontrprzykład: Żona kupiła niedawno córce pianinko. A że nie zwróciła
uwagi, że nie ma regulacji głośności, to już po pierwszym dniu pojawiło
się krytyczne zadanie dorobienia jej. Po otwarciu obudowy okazało się,
że pianinko składa się z *czterech* elementów elektronicznych:
procesora, głośniczka i dwóch czerwonych LEDów migających oczami pieska
na obudowie. Jak dla mnie ideał projektu układu elektronicznego, bo
sam mam zwyczaj mierzyć stopień skomplikowania układu elektronicznego
nie liczbą "zmarnowanych" tranzystorów, tylko liczbą elementów na
płytce. Każdy element, w szczególności jego wyprowadzenia, to
potencjalne miejsce awarii, więc układy w tym sensie proste są po prostu
bardziej niezawodne.

Pozdrawiam, Piotr